ในที่สุดหนิงจื้อหยวนก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมทหารทั้งหลายจึงไม่มีใครเห็นว่าคนผู้นั้นเป็นใคร
ให้ตายเถิด! เพราะไม่มีใครเลย มันผีต่างหาก!
หนิงจื้อหยวนไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นเท่าวันนี้มาก่อน เหมืองแร่แห่งนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งกว่าที่เขาคิดเสียอีก!
หลังจากพวกเขาจากไป ถังเมี่ยวซินและซูเล่อเทียนก็เดินออกมาจากหลังก้อนหิน
ซูเล่อเทียนอดหัวเราะไม่ได้ ชูนิ้วโป้งให้ถังเมี่ยวซิน "เจ้าช่างสนุกจริงๆ!"
ถังเมี่ยวซินเอามือข้างหนึ่งไว้ข้างหลัง กระชับหน้ากากบนใบหน้าอย่างสุขุม "พอใช้ได้"
ซูเล่อเทียนตื่นเต้นจนไม่ไหว "เมื่อครู่เจ้าไม่ได้เห็นสีหน้าของหนิงจื้อหยวนที่ตกใจจนแทบกลั้นไม่ไหว สนุกจริงๆ!"
เขาเคยพบหนิงจื้อหยวนสองสามครั้ง ทุกครั้งหนิงจื้อหยวนมักวางท่าทางเย่อหยิ่ง แสร้งเป็นองค์ไท่จื่อ ราวกับอยู่เหนือผู้อื่น
ถังเมี่ยวซินเลิกคิ้ว "ข้าพอจะนึกภาพออก"
หนิงจื้อหยวนเป็นคนเช่นไร นางเคยเห็นมาแล้วที่ร้านหนังสือครั้งก่อน
เพียงแค่ขยะที่สวมหน้ากากขององค์ไท่จื่อเท่านั้น
ซูเล่อเทียนมองดูสิ่งของที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ แล้วถามนาง "เมื่อครู่เจ้าทำให้ลูกธนูเหล่านั้นเข้าใกล้ข้าไม่ได้อย่างไร?"
ตอนที่ถังเมี่ยวซินจะแขวนเขาบนต้นไม้นั้น ในใจเขาก็แอบกังวลว่าจะถูกแทงเป็นเม่น
เพราะการถูกแขวนขึ้นไปในเวลานั้น ก็เท่ากับเป็นเป้านิ่ง
เขาไม่อยากขึ้นไปเลยแม้แต่น้อย แต่ถังเมี่ยวซินข่มขู่เขาว่า หากไม่ขึ้นไป นางจะวางยาให้เขาสลบ แล้วถอดเสื้อผ้าแขวนขึ้นไป