ถังเมี่ยวซินยังไม่ทันได้พูดอะไร หนิงฉางผิงก็เบิกตากลมโตมองนางด้วยสายตาน่าสงสารแล้วเอ่ยขึ้น: "พี่สะใภ้ พาพี่ฉางผิงไปด้วยเถอะนะ!"
"ฉางผิงเชื่อฟังมาก จะฟังพี่สะใภ้ทุกอย่าง!"
ถังเมี่ยวซินสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นแล้ว ไม่มีทางปฏิเสธลงได้ นางจึงฝืนใจตอบ: "...ได้สิ!"
หนิงฉางผิงดีใจสุดขีด หันไปจ้องซูเล่อเทียนอย่างท้าทาย: "ต่อไปเจ้าเลิกเข้าใกล้พี่สะใภ้ของข้าได้แล้ว มิเช่นนั้น ข้าเจอเจ้าเมื่อใด จะตีเจ้าเมื่อนั้น!"
พูดจบนางยังรวบแขนเสื้อขึ้น ดูท่าหากซูเล่อเทียนกล้าพูดคำว่าไม่ได้แม้แต่คำเดียว นางจะลงมือทันที!
ซูเล่อเทียน: "..."
เขาอึดอัดใจยิ่งนัก มีคนจะมาแย่งนางพี่สาวของเขาไป แต่เขากลับสู้เขาไม่ได้!
หนิงฉางผิงหันมาพูดกับถังเมี่ยวซินอย่างดีใจ: "พี่สะใภ้ เมื่อครู่พี่บอกว่ายังมีอะไรสนุกๆ ให้ดูอีก แล้วมันอยู่ที่ไหน? ฉางผิงอยากดู!"
การมาของหนิงกูโจวและหนิงฉางผิง ทำให้แผนการของถังเมี่ยวซินปั่นป่วนไปหมด
นางสูดหายใจลึก ระงับความอยากลงมือต่อยหนิงกูโจวสักชุด แล้วยิ้มบางๆ: "ไปเถอะ ไปตอนนี้ น่าจะทันเวลา"
หนิงฉางผิงดีใจจนหมุนตัวเป็นวงกลม แล้วเตะต้นไม้ต้นหนึ่งที่หนากว่าเอวของนางล้มอีกต้น: "ไปดูเรื่องสนุกกัน! ไปดูเรื่องสนุกกัน!"
ซูเล่อเทียน: "..."
ถังเมี่ยวซิน: "..."
แม้ก่อนหน้านี้ถังเมี่ยวซินจะรู้อยู่แล้วว่าหนิงฉางผิงมีนิสัยเหมือนเด็กและพละกำลังมหาศาล
แต่ปกติเวลาอยู่ต่อหน้าผู้คน หนิงฉางผิงก็ยังรู้จักกาลเทศะ รักษามารยาท ดูท่าทางมีกิริยาองค์หญิงอยู่บ้าง