ถังเมี่ยวซินเอามือกอดอกไว้ตรงหน้าอก: “ซูเล่อเทียน ข้าบอกเจ้าให้ชัดเลย คนก่อนหน้าที่คิดจะฉวยโอกาสจากข้า หญ้าที่ขึ้นบนหลุมศพสูงถึงสามฉื่อแล้ว!”
“ ข้าเห็นว่าเจ้าแค่ปากพล่อย แต่ไม่ได้ลงมือทำอะไรจริง วันนี้ข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบากเกินไปนัก!”
“แต่คืนนี้สมุนไพรล้ำค่าของสำนักศึกษาแห่งชาติหายไป ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ”
“ตระกูลของเจ้ามีเบื้องหลังแข็งแกร่ง ต่อให้เจ้าขโมยสมุนไพรเหล่านี้ไป ก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเจ้า”
“อย่าพยายามชี้ตัวข้า เพราะข้าไม่ยอมรับ และสมุนไพรเหล่านี้เมื่อตกถึงมือข้าแล้ว ก็จะไม่มีใครสืบหาเบาะแสได้อีก”
ซูเล่อเทียนแทบร้องไห้ ข้อมูลที่เขาสืบมาเกี่ยวกับนาง ไม่ใช่สาวบ้านนอกผู้ไร้เดียงสา ก็เป็นก้อนแป้งนุ่มที่ใครก็รังแกได้
ใครจะบอกเขาได้ว่า น้องสาวผู้อ่อนโยน กลายเป็นคนโหดร้ายได้ในชั่วพริบตาได้อย่างไร?
รอบด้านมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น คงเป็นเพราะกลไกตรงนี้ถูกกระตุ้นจนทำให้เกิดสัญญาณเตือน องครักษ์คงจะมาถึงในไม่ช้า
เขารีบร้อนพูด: “รีบปล่อยข้าไป ข้าจะพาออกไป! หากเป็นเช่นนี้ เราทั้งคู่จะติดอยู่ที่นี่!”
ถังเมี่ยวซินตบแก้มอีกข้างของเขา แล้วพูดเสียงเขียว:“เจ้าคิดว่าหากไม่มีเจ้า ข้าจะออกไปไม่ได้หรือ? วันนี้ให้เจ้าได้เห็นของดี”
“ต่อไปจงอยู่ห่างจากข้า หากมามีเรื่องกับข้าอีก ระวังข้าจะไม่เกรงใจเจ้า!”
วินาทีต่อมา ซูเล่อเทียนก็เห็นนางเดินอย่างสงบนิ่ง หลบองครักษ์ทั้งหมด หาจุดศูนย์กลางค่ายกล และทำลายค่ายกลออกไปได้