ถังเมี่ยวซินสีหน้าเหนื่อยหน่ายเอ่ยขึ้นว่า "ข้าก็มิได้อยากลงมือกับเขา เพียงแต่เขามาลงมือกับข้าก่อน"
"ข้าเป็นคนขององค์ชาย นับตั้งแต่อภิเษกกับองค์ชาย ข้าก็ปฏิญาณไว้ว่าจะภักดีต่อองค์ชายเพียงผู้เดียว"
"นอกจากองค์ชายแล้ว ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาแตะต้องตัวข้าเป็นอันขาด!"
"เขาพอมาถึงก็ลวนลามข้า ข้าทนไม่ไหว ปฏิกิริยาก็เลยรุนแรงไปหน่อย"
นางคิดไว้แล้ว ไท่จื่อผู้เป็นปัญหายุ่งยากเช่นนี้ก็ควรปล่อยให้หนิงกูโจวเป็นคนจัดการ!
ครั้งนี้นางมิได้ตั้งใจจะก่อเรื่องจริง ๆ แต่เป็นไท่จื่อมาหานางเอง หากนางไม่โต้ตอบ ก็จะไม่ใช่ตัวตนของนางแล้ว
นางรักษาโรคให้หนิงกูโจว เขาก็ควรต้องปกป้องความปลอดภัยของนางให้ได้มิใช่หรือ?
การรายงานเช่นนี้จึงจำเป็นอย่างยิ่ง
หนิงกูโจวขมวดคิ้วมุ่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ "รุนแรง? รุนแรงอย่างไรหรือ?"
ถังเมี่ยวซินตอบ "ก็มิได้มีอะไรมาก เพียงแต่เขาคิดจะวางยาเสน่หาให้ข้า"
"ข้าก็เลยรุมกระทืบเขา แล้วยัดยาเสน่หาให้เขากับทหารรักษาการณ์ของเขากิน แล้วขังพวกเขาไว้ในห้องเดียวกัน"
หนิงกูโจว "!!!!!!!!"
ที่นางทำนี่มันมิใช่แค่รุนแรง แต่คือการหาความตายให้ตัวเองชัด ๆ!
เขารู้ดีถึงอุปนิสัยของไท่จื่อ แต่มิรู้ว่านางกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้!
ถังเมี่ยวซินเห็นสีหน้าเขาผิดปกติ รีบอธิบายทันที "ข้ารู้ว่าเขาเป็นไท่จื่อก็หลังจากที่ชกเขาเสร็จแล้วต่างหาก!"
"เดิมทีข้ากำลังคิดจะฆ่าเขาให้ตายคามือ แต่พอรู้ตัวตนเขาแล้วก็ไว้ชีวิตเขา นับว่าข้าเมตตาเขาแล้ว!"