ถังเมี่ยวซินเพิ่งจะรู้ว่าคนๆ นี้แหละที่โหดร้ายจริงๆ
ฝีมือการฆ่าคนโดยไม่เปื้อนมือของเขาเนี่ยยอดเยี่ยมจริงๆ!
หนิงกูโจวหันมามองนาง: "เจ้าเองก็อยากใช้ตำแหน่งศูนย์กลางค่ายกลฆ่าหลิวเยว่หมิงไม่ใช่หรือ?"
"เรื่องฆ่าคนแบบนี้ ข้าทำเองก็พอ อย่าให้มือของเจ้าต้องเปื้อนเลือดเลย"
ถังเมี่ยวซิน: "!!!!!!"
จริงๆ ด้วย ไม่มีอะไรลอดสายตาเขาไปได้เลย!
นางยิ้มแล้วถาม: "อ๋องไม่ได้ทำอะไรเลย เอาแต่จ้องข้าอยู่หรือเพคะ?"
สายตาของหนิงกูโจวขยับเล็กน้อย นางพูดต่อ: "ถึงแม้ข้าจะรู้ว่าตัวเองงดงาม แต่อ๋องจ้องข้าแบบนี้ ก็ยังทำให้ข้าเขินอยู่นะเพคะ"
หนิงกูโจว: "......"
ถึงแม้เขาจะรู้จักนิสัยนางดี แต่เขาก็ยังไม่ชินกับท่าทีไร้ยางอายแบบนี้ของนาง
เสียงหึๆ เบาๆ ลอดออกมาจากจมูกของเขา: "ข้าร่างกายอ่อนแอ เดินยังไม่มั่นคง จะทำได้ก็แค่นอนจ้องอ้ายเฟยของข้าอยู่นี่แหละ"
ถังเมี่ยวซิน: "......"
จริงด้วย แค่ประชดเขาไปคำเดียว เขาก็หาโอกาสตอบกลับมาเป็นสิบคำนได้!
นางไม่เคยเห็นผู้ชายที่จำความแค้นได้เก่งเท่าเขามาก่อน!
หนิงกูโจวเลิกคิ้วเล็กน้อย: "เมื่อคืนเจ้ากดทับข้า..."
"ข้ายังมีธุระ!" ถังเมี่ยวซินพูดตัดบทอย่างเด็ดขาด: "อ๋องพักผ่อนให้ดีเถอะเพคะ!"
พูดจบนางก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
หนิงกูโจวหัวเราะเบาๆ แต่ก็ไม่ได้รั้งนางไว้
ไม่ว่าเมื่อคืนนางจะปกป้องเขาและเป็นห่วงเขาด้วยจุดประสงค์อะไร สำหรับเขาแล้วมันก็เป็นเรื่องดีทั้งนั้น
สำหรับนางแล้ว คิดไปทีละก้าวก็พอ