ถังเมี่ยวซินเป็นคนใจกว้างเสมอ ปล่อยให้หนิงกูโจวกอดไว้ หลับไปอย่างรวดเร็ว
หนิงกูโจว: “...”
เขาถอนหายใจด้วยความขมขื่น ดูท่าคืนนี้เขาคงไม่ได้นอนหลับ
เดิมทีเขาคิดว่าตนเองจะได้เปรียบเล็กน้อย บัดนี้ถึงรู้ว่าตนช่างไร้เดียงสา ที่ไหนได้เปรียบง่ายเช่นนั้น!
บนเตียงข้างๆ จินซื่อเฉวียนไม่ได้นอนลง แต่นั่งอยู่ตรงนั้น เรียกให้หญิงสาวหลายคนเข้ามาหลบฝน
หญิงสาวเหล่านั้นตอนแรกยังเก้อเขิน แต่ทนฝนที่เทกระหน่ำไม่ไหว อีกทั้งอากาศก็หนาวเหน็บเกินไป หลายคนจึงเข้ามากอดกันเป็นกลุ่ม ให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกัน
ดีที่ถังเมี่ยวซินคิดไว้แต่ตอนสร้างเตียงไม้แล้วว่าเหตุการณ์แบบนี้อาจเกิดขึ้นได้ เตียงจึงสร้างไว้แข็งแรงมาก จึงไม่พังทลายลงเพราะน้ำหนักของพวกเขา
ฝนหยุดตกตอนฟ้าสาง พวกเขากอดกันหลับไปโดยไม่รู้ตัวว่าเมื่อไหร่
เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมา ถังเมี่ยวซินกำลังต้มซุปอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นซุปอะไร กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว
เตียงที่พวกเขานอนเมื่อคืนถูกถอดออกไปแล้ว กลายเป็นฟืนสำหรับต้มซุป หนิงกูโจวนั่งเติมฟืนอยู่ตรงนั้น
เสื้อผ้าของเหล่านักเรียนยังเปียกอยู่ ตอนเช้าอากาศหนาวมาก หลายคนกำลังจาม
พวกเขามองตากันและกัน แล้วค่อยๆ เดินไปทางกองไฟ
หนิงกูโจวเหลือบตามองพวกเขาอย่างเย็นชา พวกเขารีบตะโกนขึ้นทันที: “พวกข้าให้เงิน!”
ถังเมี่ยวซินรู้สึกยินดีที่พวกเขารู้จักกาลเทศะเช่นนี้ จึงกล่าวว่า “ไฟให้พวกเจ้าผิงฟรีได้ กันไม่ให้พวกเจ้าหาว่าข้าใจดำเป็นพิษเป็นภัย ทั้งที่ข้านั้นใจดีจะตาย!”