แล้วถังเมี่ยวซินก็ถลกหนังงูตัวนั้นต่อหน้าทุกคน แล้วนำไปผัดแดงให้สุกทั้งตัว
ทุกคน: “...”
แม้แต่หนิงกูโจวที่เข้าใจนางค่อนข้างดี พอเห็นนางในสภาพเช่นนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหลบตา
นาง...นี่มันโหดเกินไปจริง ๆ!
งูตัวนั้นถึงแม้จะใหญ่ แต่คนในกลุ่มก็มีจำนวนมาก แต่ละคนจึงได้เพียงชิ้นเดียว และชิ้นเดียวนางขายสิบตำลึงเงิน ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
ตอนแรกพวกเขาไม่อยากกินงูเท่าไรนัก เพราะกระบวนการมันนองเลือดเกินไป
แต่พอคิดว่าเสียเงินสิบตำลึงซื้อมา ก็ฝืนใจกัดเข้าไปคำหนึ่ง แล้วก็พบว่าอร่อยมาก!
จินซื่อเฉวียนหน้าด้านถามถังเมี่ยวซิน: “ตอนเที่ยงยังกินงูอีกไหม?”
ถังเมี่ยวซิน: “...”
นางรู้สึกจากใจจริงว่าคนกลุ่มนี้ล้วนเป็นพวกชอบถูกทารุณ!
นางเย็นชาเอ่ย: “กินอะไรกันเล่า? เก็บของให้เรียบร้อย ข้าจะพาพวกเจ้าไปปล้น...”
พอเห็นทุกคนมองมาด้วยความตกใจ นางก็เปลี่ยนคำพูด: “เอ่อ...คือไปทำภารกิจ!”
ทุกคนมองหน้ากันไปมา หลังจากเรื่องราวต่อเนื่องกันมาแบบนี้ พวกเขาไม่ค่อยเชื่อคำพูดนางเท่าไรนัก แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งนาง
หนิงกูโจวมองนางนำกลุ่มชายหนุ่มข้ามป่าเขา ผมดำยาวของนางถูกเกล้าขึ้นสูง ดูสดชื่นและคล่องแคล่ว ดวงตาของเขาจึงเผลออ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
ป่าเขาแห่งนี้ถูกคัดเลือกโดยสำนักศึกษาแห่งชาติให้เป็นสถานที่ฝึกเอาชีวิตรอดกลางแจ้ง สัตว์ร้ายภายในถูกกำจัดไปแล้ว ไม่มีอันตรายใหญ่หลวงอะไร
ส่วนภารกิจที่ว่า ก็แค่เก็บผลไม้กี่ผล ล่าสัตว์ป่ากี่ตัวเท่านั้น เมื่อคืนฝนตกก็เป็นเพียงอุบัติเหตุ