ยามนี้เหมืองแร่เหล็กและโฉนดที่ดินอยู่ในจวนโหวหมื่นครัวเรือน จะไปเอาคืนมานั้นยากยิ่งนัก
แต่ถังเมี่ยวซินก็เชื่อว่า เรื่องในโลกล้วนมีทางแก้ไขเสมอ หากยังไม่มี ก็เพียงเพราะนางยังคิดไม่ออกในเวลานี้เท่านั้น
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีแผนขึ้นในใจโดยประมาณ มุมปากของนางเผยรอยยิ้มจางๆ โดยไม่รู้ตัว
ซูเล่อเทียนเห็นนางคิดเช่นนี้ ก็รู้ว่านางคงนึกแผนอะไรขึ้นมาได้อีกแล้ว จึงถามนางว่า “เจ้าจะทำอะไร?”
นางยังไม่ทันตอบ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอาวุธตัดอากาศอย่างเฉียบพลันจากด้านหลัง หอกยาวหนึ่งเล่มพุ่งแทงมาที่นาง
“ระวัง!” ซูเล่อเทียนอุทานด้วยความตกใจ
ถังเมี่ยวซินหลบได้อย่างเฉียดฉิว ปลายหอกเฉี่ยวผ่านข้างลำคอของนาง ตัดเส้นผมของนางขาดไปหนึ่งเส้น
ซูเล่อเทียนชักดาบขึ้นมาช่วยนาง แต่ก็มีดใหญ่หนึ่งเล่มฟันมาจากทางเฉียง เขายกดาบปัดออก แล้วจึงพบว่า รอบตัวพวกเขาไม่รู้ว่าถูกล้อมไว้ตั้งแต่เมื่อใดด้วยคนกว่าสิบคน
คนเหล่านี้ล้วนไร้ซึ่งอารมณ์บนใบหน้า แต่การลงมือกลับเฉียบขาดยิ่งนัก
ถังเมี่ยวซินโปรยผงยาออกจากมือ แต่นางกลับพบว่าผงยาของนางไร้ผลต่อคนเหล่านี้โดยสิ้นเชิง
หัวหน้าของคนกลุ่มนั้นเยาะเย้ยเย็นชาว่า “พวกเราล้วนเป็นคนยาแค้นร้อยพิษไม่เข้า กล้าแตะต้องของของนายท่านข้า จงตายเสียเถิด!”
ถังเมี่ยวซินรู้ดีว่าการจะหลอมคนยาแค้นร้อยพิษไม่เข้านั้นยากยิ่งนัก ที่นี่กลับมามากกว่าสิบคนในคราวเดียว และแต่ละคนล้วนกายแข็งดั่งเหล็กกล้า เก่งกาจยิ่งนัก