ถังเมี่ยวซินเห็นว่าซูเล่อเทียนกำลังอวดอ้าง โลกใบนี้จะมีที่ที่ดีเช่นนั้นได้อย่างไรกัน? ที่ใดมีผลประโยชน์ ที่นั่นย่อมมีการแก่งแย่งชิงดี
แต่นางก็รู้ดีว่าในใจของแต่ละคน บ้านเกิดของตนย่อมเป็นสถานที่ที่ดีที่สุด นางจึงไม่คิดจะโต้เถียงกับเขาในเรื่องนี้
เช้าวันนั้นถังเมี่ยวซินมีวิชาเอก แต่นางก็หนีเรียนอย่างไม่ไยดี เรียกซูเล่อเทียนแล้วก็ปีนกำแพงออกจากสำนักศึกษาแห่งชาติ
ซูเล่อเทียนเคยสังเกตมานานแล้วว่าน้องสาวผู้นี้ช่างลึกลับไม่น้อย แต่ยามนี้ก็ยังอดถามไม่ได้: “อาจารย์จิ่งเข้มงวดกับเหล่าศิษย์มาก ไม่ยอมให้ขาดเรียน ท่านหนีออกมาได้อย่างไร?”
ถังเมี่ยวซินเลิกคิ้วยิ้มบาง: “ไม่บอกท่านหรอก!”
ซูเล่อเทียน: “......”
วันนี้ถังเมี่ยวซินมาตั้งใจสำรวจพื้นที่ ระยะทางร้อยกว่าลี้ รีบม้าเร็วเพียงหนึ่งเค่อก็มาถึง
นางเดินตามแผนที่มาถึงนอกเหมืองแร่ แต่ไกลลิบตาเห็นการรักษาการณ์แน่นหนา มีทหารลาดตระเวนอยู่ไม่ขาดระยะ
ซูเล่อเทียนพูดข้างนาง: “ตามลักษณะการลาดตระเวนแบบนี้ บวกกับการคาดเดาขนาดของเหมืองแล้ว ยามรักษาการณ์ต้องไม่ต่ำกว่าห้าร้อยคน”
ถังเมี่ยวซินมองเขาอย่างแปลกใจ: “สรุปได้อย่างไร?”
ซูเล่อเทียนยิ้ม: “ก็คิดคำนวณมา ยาข้าเรียนวิชาคำนวณที่สำนักศึกษาแห่งชาติ ผลการเรียนก็ไม่เลว”
วิชาคำนวณก็คือคณิตศาสตร์
ถังเมี่ยวซินชูนิ้วโป้งให้เขา รู้สึกว่าวันนี้พาเขามาถูกต้องแล้ว
นางถามเขา: “ท่านยังทำอะไรได้อีก?”
ซูเล่อเทียนตอบ: “ตระกูลซูเรามีวิชาบ้านสืบทอดกันมา ความรู้ในวิชาบ้านก็ล้วนแตะต้องมาบ้าง ข้าสนใจวิชาคำนวณมากที่สุด ดังนั้นพอเข้าสำนักศึกษาแห่งชาติจึงเรียนวิชานี้”