รอบด้านกลับมีเสียงชื่นชมอีกครั้ง ยกย่องว่าถังเจียงเซียนเป็นพี่สาวที่มีน้ำใจและความรักต่อน้องสาวอย่างแท้จริง
ถังเจียงเซียนได้ยินคำเหล่านี้ รู้สึกภาคภูมิใจในใจเป็นอย่างยิ่ง
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเย้ยหยันดังขึ้นมาหนึ่งครั้ง: "ว้าว ฟังดูน่าประทับใจจริงๆ นะ!"
"ข้ายังไม่ตาย เจ้ากลับร่ำไห้ถึงเพียงนี้ นับว่าเป็นลูกหลานที่กตัญญูยิ่งนัก!"
สีหน้าของถังเจียงเซียนเปลี่ยนไปอย่างมาก นี่... นี่ดูเหมือนจะเป็นเสียงของถังเมี่ยวซิน!"
"หากข้าไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้อง เห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ ข้าก็คงจะซาบซึ้งจนอยากจะร้องไห้ตาม"
"แต่น่าเสียดายที่ข้าคือคนที่เกี่ยวข้องด้วย จึงไม่อาจซาบซึ้งใจได้จริงๆ"
"เพราะเดิมทีฝ่าบาททรงมีรับสั่งยกเจ้าให้กับฉินอ๋อง แล้วเหตุใดจึงกลายเป็นข้า เจ้าไม่รู้สึกสำนึกบ้างหรือ?"
ถังเมี่ยวซินฝ่าฝูงชนมายืนอยู่ตรงหน้าถังเจียงเซียน ทำให้นางตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าวใหญ่
แต่ถังเมี่ยวซินไม่ใส่ใจนาง กลับยิ้มแย้มพูดกับผู้คนที่ล้อมรอบอยู่: "ข้าขอแนะนำตัวเองก่อน ข้าคือถังเมี่ยวซิน น้องสาวที่ถังเจียงเซียนพูดถึง"
ชาวบ้านที่มามุงดูต่างตกใจกับการพลิกผันครั้งนี้ มองพวกนางด้วยความไม่อยากเชื่อ
ถังเจียงเซียนเห็นถังเมี่ยวซินยังมีชีวิตอยู่ แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้น แต่การที่ถังเมี่ยวซินยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ก็เป็นเรื่องที่ทำให้นางแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
การแสดงของนางเล่นไปได้ครึ่งทาง กลับถูกถังเมี่ยวซินมาขัดจังหวะเสียกลางคัน ทำให้รู้สึกทรมานใจยิ่งนัก!
นางตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว: "เมี่ยวซิน เจ้ายังมีชีวิตอยู่! ดีจริงๆ! ทำให้พี่สาวเป็นห่วงแทบแย่!"