หลี่ซื่อได้ยินคำนี้แทบจะเดือดดาลจนควันออกหู: "พวกมันช่างกล้าดีนัก! ครอบครัวของกลุ่มนักฆ่า ยังกล้ามีก่อเรื่องอีก!"
"เจ้าจงให้ทหารรักษาการณ์ไปไล่พวกมันให้หมด หากไล่ไม่ไปก็ส่งไปยังสำนักเมืองหลวง!"
สาวใช้พูดอึกอัก: "เรื่องนี้คงจะทำไม่ได้เช่นกัน!"
หลี่ซื่อโกรธมาก: "เหตุใดเล่า?"
สาวใช้พูดเสียงเบา: "ท่านแม่ทั้งลายไปดูที่หน้าประตูก็จะเข้าใจเอง"
หลี่ซื่อให้สาวใช้พยุงไปดูที่หน้าประตู แทบจะโกรธจนเป็นลม
ผู้ที่ก่อเรื่องที่หน้าประตูล้วนเป็นคนแก่และเด็กที่แต่งตัวขาดรุ่งริ่ง
คนแก่เหล่านั้นล้วนมีผมและเคราสีขาว ใบหน้าซูบซีด ร่างกายสั่นเทา เดินไม่ไหว นิ้วเดียวก็ผลักล้มได้
หลี่ซื่อสั่งให้คนไปไล่ ทหารรักษาการณ์ยังไม่ทันแตะต้องตัว พวกเขาก็ล้มลงกับพื้น
แล้วร้องไห้เสียงดัง: "ฆ่าคนแล้ว จวนโหวหมื่นครัวเรือนฆ่าคนต่อหน้าธารกำนัล!"
"แม้ลูกชายข้าจะทำเรื่องที่ไม่น่าอวด แต่เขาตายแล้ว พวกเราก็อยู่ไม่รอด!"
"จวนโหวหมื่นครัวเรือนใจดำ บุตรสาวคนโตจ้างนักฆ่าฆ่าน้องสาวแท้ ๆ ขอให้ลำไส้เน่าเปื่อย!"
"ความผิดไม่ควรลามถึงครอบครัว! จวนโหวหมื่นครัวเรือนคิดจะฆ่าพวกเราทั้งหมด!"
คนแก่ร้องไห้ เด็ก ๆ ก็พากันร้องไห้ตาม
ชั่วขณะนั้น หน้าประตูจวนโหวหมื่นครัวเรือนก็วุ่นวายไม่ต่างจากหม้อต้มที่แตก
ผู้คนที่อยู่รอบข้างชี้มาที่จวนโหวหมื่นครัวเรือน พูดจาเสียดสีต่างๆ นานา
มีฮูหยินหลายท่านที่ไม่ถูกกับหลี่ซื่ออยู่แล้ว ยืนกั้นพัดปิดปากหัวเราะ: "ฮูหยินจวนโหวหมื่นครัวเรือนสอนลูกสาวได้ดีจริง ๆ!"