ถังเมี่ยวซินไม่เคยถูกใครหัวเราะเยาะแบบนี้มาก่อน นางจ้องหนิงกูโจวเขม็งหนึ่งที
เขาพูดสีหน้าเรียบเฉย "ดูท่าเพื่อนร่วมชั้นผู้นี้ยังไม่เข้าใจเคล็ดวิชายิงธนู เอาเช่นนั้นอาจารย์จะสอนเจ้าด้วยตนเองสักครั้ง"
หนิงกูโจวพูดจบก็ให้ถังเมี่ยวซินหยิบธนูขึ้นมา นางตัดสินใจแล้วว่าจะปล่อยเลยตามเลย วันนี้เขาสะกดพลังนางไว้ จะสอนอย่างไรนางก็ไม่อาจยิงธนูให้โดนใจเป้าได้หรอก
ในขณะที่นางหยิบธนูขึ้นมา หนิงกูโจวยืนอยู่ด้านหลังนาง ประสานมือทั้งสองของนางไว้
ถังเมี่ยวซิน "..."
นางหันไปมองเขา เขาใช้เสียงแผ่วเบาพูดว่า "อ้ายเฟยชอบแสดงเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กับข้าอยู่นี่ ข้าก็ต้องให้ความร่วมมือเป็นธรรมดา"
ถังเมี่ยวซิน "..."
พอเขาพูดจบ ลมหายใจก็อบอวลอยู่ที่ลำคอนาง พร้อมด้วยกลิ่นกายอันห้าวหาญแบบบุรุษ ผ่านคอเสื้อที่เปิดออกเล็กน้อยซึมเข้าไปในร่างกายนาง
ไม่รู้ว่าร้อนเกินไปหรือเย็นเกินไป กระตุ้นให้ขนทั่วกายนางลุกชัน
ความรู้สึกนี้มิใช่เพียงตื่นเต้นธรรมดา ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ทำให้นางหัวใจเต้นเร็วขึ้น ทว่าใจกลับไม่อาจเกลียดมันได้
หลังของนางแนบชิดกับอกของเขา เพราะใกล้ชิดเกินไป นางถึงกับสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่หนักแน่นและกล้ามเนื้อที่เป็นมัดเป็นลายของเขา
ช่วงนี้ทุกวันนางต้องปักเข็มและนวดให้เขา จึงรู้ดีว่าร่างกายเขาดีเพียงใด
ยามนี้พอได้แนบชิด สายตานางก็จินตนาการถึงรูปร่างของเขาโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีถังเมี่ยวซินเพียงมืออ่อนแรง ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกขาอ่อนพลอยไปด้วย หัวใจนางตื่นตระหนกยิ่งนัก