อันที่จริงโม่หลีก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เพียงแต่ตอนลนหมึกให้หนิงกูโจว เผลอทำหมึกกระเด็นใส่กระดาษซวนจื่อ ก็ถูกด่าเสียยกใหญ่ แล้วให้ไปยืนที่ลานบ้านหนึ่งชั่วยาม
ถังเมี่ยวซินมองโม่หลีด้วยความเห็นใจ "หรือเจ้าจะด่าเขาในใจสักหน่อย?"
โม่หลีพูดอย่างหวาดๆ ว่า "ไม่กล้าขอรับ!"
ถังเมี่ยวซินเข้าใจความรู้สึกของเขา คิดว่าตนเองกับโม่หลีก็เหมือนคนที่ทุกข์ร่วมชะตาร่วม
นางหยิบอมยิ้มที่ทำเองออกมาจากย่าม ส่งให้เขาอันหนึ่ง "กินของหวานหน่อย จะได้รู้สึกดีขึ้น"
โม่หลีมองนางอย่างประหลาดใจเล็กน้อย นางยิ้มให้เขา แล้วยัดอมยิ้มใส่มือเขาก่อนจะจากไป
หนิงกูโจวหูดี ได้ยินความเคลื่อนไหวข้างนอกในห้อง ก็รู้สึกว่าวันนี้ตนเองระบายอารมณ์ใส่โม่หลีเกินไปหน่อย จึงตะโกนออกไปว่า "โม่หลี"
โม่หลีคาบอมยิ้มเดินเข้ามา "องค์อ๋องมีรับสั่งสิ่งใดหรือขอรับ?"
หนิงกูโจวมองไปที่โม่หลี โม่หลีรีบเอาอมยิ้มออกจากปากทันที
หนิงกูโจวขมวดคิ้วถาม "ที่ไหนมา?"
โม่หลีตอบ "อ๋องเฟยประทานให้ขอรับ"
หนิงกูโจวพอได้ยินเช่นนั้น ความขมในใจก็พลุ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความโกรธที่เพิ่งจะจางหายไปก็เริ่มเดือดพล่านอีกครั้ง
ถังเมี่ยวซินไม่เคยให้สิ่งใดแก่เขามาก่อนเลย!
เขาหน้าดำเนี่ยมพูด "ผู้ชายตัวโตๆ คาบของหวานกินแบบนี้ มันสมควรหรือ!"
โม่หลีตกใจ รีบเอามือที่ถืออมยิ้มไว้ข้างหลัง
หนิงกูโจวพูดเสียงเย็น "ดูท่าบทลงโทษที่ข้าลงโทษเจ้ายังเบาไป ไปเดี๋ยวนี้เลย ไปถอนหญ้าในจวนอ๋องให้หมดทุกต้น"
โม่หลี "!!!!!!"
จวนอ๋องมีพื้นที่กว้างใหญ่ไม่น้อย ยามนี้กำลังเป็นฤดูที่หญ้าขึ้นเขียวชอุ่มที่สุด การจะถอนวัชพืชทั่วทั้งจวนอ๋อง มือคงบวมแน่!