ถังเมี่ยวซินรับแผนที่มาดูคราหนึ่ง เหมืองแร่อยู่ห่างจากเมืองหลวงราวร้อยลี้ ไม่ไกลนัก ไม่ใกล้จนเกินไป
แร่เหล็กเป็นของหายาก จวนโหวหมื่นครัวเรือนจะเฝ้าดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนย่อมเป็นเรื่องปกติ
จวนโหวหมื่นครัวเรือนมีเหมืองแร่เหล็กก็จะได้เกาะขาไท่จื่อไว้แน่น ทำให้ถังเจียงเซียนแต่งงานกับไท่จื่อได้อย่างราบรื่น ส่วนไท่จื่อก็จะมีแร่เหล็กไว้เสริมกำลังของตน
สองฝ่ายนี้หากยึดเหนี่ยวกันแน่นหนา ฃนางจะทำลายจวนโหวหมื่นครัวเรือนได้ยากขึ้นเป็นเท่าทวี
ดังนั้น เหมืองแร่เหล็กนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องไม่ปล่อยให้ตกเป็นของจวนโหวหมื่นครัวเรือนและไท่จื่อ
แต่เหมืองแร่ใหญ่โต มีผู้เกี่ยวข้องมากมาย ไม่ว่าถังเมี่ยวซินจะต้องการได้มาหรือทำลายล้วนไม่ใช่เรื่องง่าย
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบา ๆ : “เรื่องนี้ดูท้าทายดีนัก! แต่ไม่เป็นไร ข้าชอบทำเรื่องท้าทายที่สุด!”
ชายหนุ่มถามนาง : “หัวหน้า ต้องการทำสิ่งใดหรือ?”
ถังเมี่ยวซินเอามือกอดอก : “เรื่องนี้ข้าต้องไตร่ตรองให้ดี พวกเจ้าอย่าเข้ามายุ่ง”
ในดวงตาชายหนุ่มมีความเป็นห่วง เรื่องอันตรายนางไม่เคยให้พวกเขายุ่งเกี่ยวเลย ครั้งที่แล้วเรื่องแต่งงานกับฉินอ๋องก็ไม่ให้พวกเขายุ่ง
นิสัยฉินอ๋องโหดร้ายเพียงใด ย่อมปฏิบัติต่อนางไม่ดี เขาเป็นกังวลเอ่ยขึ้น : “หัวหน้า…”
ถังเมี่ยวซินขัดจังหวะเขา : “หากมีเรื่องให้พวกเจ้าทำ ข้าจะบอกเจ้าเอง”
ชายหนุ่มจึงไม่เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงถอนหายใจเบา ๆ แล้วตอบรับเสียงแผ่ว