หนิงกูโจวหลับตาลงนอนบึ้งตึง ไม่ต้องการจะพูดกับนางอีกต่อไป
เขาไม่พูด นางก็ไม่สนใจที่จะสนใจเขาเช่นกัน
หลังจากที่นางกดจุดและขับพิษให้เขาเสร็จ นางก็วิ่งไปที่ประตูแล้วด่าโม่หลีว่า "ดูความสำเร็จอันน้อยนิดของเจ้าสิ! คืนอมยิ้มให้ข้า!"
โม่หลีตกใจ "อ๋องเฟย สิ่งที่พระราชทานให้ข้าน้อยแล้ว จะทวงคืนอีก จะไม่เหมาะสมหรือเพคะ?"
ถังเมี่ยวซินรู้แล้วว่าเขาขี้ขลาดต่อหน้าเปิ่นหวัง แน่นอนว่านางจะไม่ตามใจเขาอีกต่อไป "ข้าเป็นอ๋องเฟย จะเหมาะสมหรือไม่ เหมาะสมก็ข้าว่า!"
โม่หลี "..."
สุดท้ายถังเมี่ยวซินก็ทวงอมยิ้มที่มอบให้เขาในช่วงหลายวันนี้คืนมาได้ห้าแท่ง
หนิงกูโจวได้ยินเสียงนางทะเลาะกับโม่หลีอยู่ในห้อง รู้สึกขบขันขึ้นมาอย่างประหลาด
ไม่กี่วันก่อน เขาไม่พอใจที่นางให้อมยิ้มกับโม่หลี ตอนนี้พอรู้สาเหตุแล้ว เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา
ส่วนโม่หลีรู้สึกน้อยใจ จึงไปเล่าเรื่องนี้ให้หลินหรูเฟิงฟัง "อ๋องเฟยใจแคบเหลือเกิน!"
หลินหรูเฟิงกลับโล่งใจ "โชคดีที่นางไม่ได้ให้อมยิ้มเพราะชอบเจ้า แต่ให้เพราะอยากให้เจ้าทำงานต่างหาก"
โม่หลีเศร้า ๆ หยิบอมยิ้มออกมาจากกระเป๋า หลินหรูเฟิงก็คว้าไปทันที "ข้าจะชิมบ้าง"
โม่หลีอยากจะแย่งคืน หลินหรูเฟิงถูกไล่จนไม่มีทางเลือก ไม่ได้สนใจเปลือกที่ห่ออยู่ แลบลิ้นเลียไปหนึ่งที
โม่หลี "..."
เขาพบเป็นครั้งแรกว่าหลินหรูเฟิงน่ารังเกียจขนาดนี้!
หลินหรูเฟิงยิ้มแย้มแกะเปลือกแล้วใส่อมยิ้มเข้าปาก ดวงตาเป็นประกาย "สมคำร่ำลือว่าอร่อยจริง!”