หนิงกูโจวรู้สึกตัวเมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นในหัว ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาคิดว่าตัวเองคงหมดหนทางจริงๆ ที่คิดว่านางทำอะไรก็งดงามไปหมด
หนิงฉางผิงเห็นถังเมี่ยวซินออกมาก็รีบเข้าไปถาม “พี่สะใภ้ วันนี้เรายังจะแกล้งเป็นผีกันอีกไหม?”
ถังเมี่ยวซิน:“……”
เด็กคนนี้คิดจะเดินบนเส้นทางแกล้งเป็นผีไม่หันกลับมาจริงๆ หรือ?
หนิงฉางผิงพูดเสียงเบา “เมื่อคืนข้าคิดอยู่นาน หากข้าใช้วิชาเบาตัวแล้วทำให้ท่าทางลอยตัวดูคล่องแคล่วยิ่งขึ้น คิดว่าน่าจะน่ากลัวกว่าเดิม”
ถังเมี่ยวซินกระแอมเล็กน้อย “ข้าบอกเจ้าเมื่อวานแล้ว การแกล้งเป็นผีทำบ่อยไม่ได้ ถ้าทำบ่อยก็ไม่เกิดผล”
หนิงฉางผิงทำเสียง “อ้อ” อย่างผิดหวัง แล้วถามอีก “อย่างนั้นเราจะใช้วิธีอื่นเมื่อไหร่?”
ถังเมี่ยวซินทั้งขำทั้งจนใจ เด็กคนนี้ยังเป็นความคิดเด็กๆ อยู่จริงๆ
อาจเป็นเพราะเมื่อคืนหนิงฉางผิงเปิดเผยตัวตนต่อหน้าถังเมี่ยวซิน วันนี้ขึ้นรถม้านางก็ไม่ถือตัวเป็นองค์หญิงอีกต่อไป
บนเส้นทางจากจวนฉินอ๋องไปยังสำนักศึกษาแห่งชาติ นางดูตื่นเต้นมาก ดึงถังเมี่ยวซินพูดนั่นพูดนี่ไม่หยุด
คำพูดของนางเต็มไปด้วยความสนิทสนม ดูเหมือนตั้งใจว่าจะติดหนึบกับถังเมี่ยวซินตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
ข้อเท็จจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า ความคาดเดาของถังเมี่ยวซินถูกต้อง
พอเข้าสำนักศึกษาแห่งชาติ หนิงฉางผิงก็เหมือนหางที่ติดอยู่ข้างหลังถังเมี่ยวซิน ไปไหนก็ตามไปด้วย
ครั้งก่อนหนิงกูโจวให้หนิงฉางผิงตามถังเมี่ยวซิน นางยังหาทางสะบัดหนิงฉางผิงทิ้งได้