หนิงกูโจวกระแอมเสียงหนึ่งราวกับเจ็บปวด แล้วคว้ามือของถังเมี่ยวซินไว้แน่น เสียงของเขาต่ำลงกว่าปกติหลายส่วน: "อย่าลูบคลำตามใจชอบ!"
ใบหน้าของถังเมี่ยวซินแดงก่ำยิ่งขึ้น ครั้นคิดได้ว่าอับอายไปแล้วก็ไม่กลัวจะอับอายอีก จึงเอ่ยว่า: "จะลูบแล้วอย่างไร? ก็ไม่ใช่ไม่เคยลูบ!"
หนิงกูโจว: "......"
เขารู้แล้วว่า ต่อให้นางจะขลาดกลัวเพียงใดในใจ แต่วาจาของนางไม่เคยยอมอ่อนแอเลย
นางคิดจะคลานออกจากอ้อมแขนของเขา แต่กลับถูกเขาคว้าตัวกดลงบนผ้าห่มแพรเนื้อดี
ประกายตาดอกท้อของนางมีแววตกใจเล็กน้อย หางตาพลันแต้มสีชมพูอ่อน งดงามอ่อนหวาน ชวนหลงใหลยิ่งนัก
หนิงกูโจวข่มใจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ได้ ก้มลงจูบที่หางตาของนางเบา ๆ
หลังจูบแล้ว ทั้งคู่ก็ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง เบิกตากว้างมองอีกฝ่าย
หนิงกูโจวกลับกล่าวโทษก่อนว่า: "เจ้าล่อลวงข้าเช่นนี้หรือ?"
ถังเมี่ยวซิน: "......"
นางคิดว่าชายผู้นี้ต้องเป็นคนที่ไร้ยางอายที่สุดในโลกอย่างแน่นอน!
เพียงแต่นางก็รู้ดี ชายที่ได้อ่านหนังสือภาพเช่นนั้นย่อมอันตรายกว่าปกติหลายเท่า
ยามนี้นางจะโต้เถียงกับเขา เห็นชัดว่านางจะต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
นางจึงยื่นมือผลักเขาออกไปอย่างเงียบ ๆ แล้วคลานเข้าไปนอนด้านในของเตียง แต่กลับเห็นหนังสือภาพในมือกางอยู่กว้าง...
นางแทบจะร้องไห้ไม่ออก จำต้องแสร้งวางท่าสงบนิ่งปิดหนังสือภาพลง แล้ววางไว้ใต้หมอน
หนิงกูโจวรู้สึกว่าท่าทางของนางในยามนี้ช่างน่ารักยิ่งนัก อดที่จะหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
ถังเมี่ยวซินกัดฟันกรอด มองเขาแล้วเอ่ยว่า: "หัวเราะอะไร!"
หนิงกูโจวเดิมทีเพียงยิ้มเบา ๆ พอได้ยินคำนี้อีกทั้งยังยิ่งมีความสุขขึ้น แต่กลับเอ่ยว่า: "หยาบคายเสียจริง!"