หนิงกูโจวและถังเมี่ยวซินต่างก็ตระหนักถึงจุดนี้ ดวงตาของทั้งคู่แฝงไว้ซึ่งความหนักอึ้ง
ทั้งคู่ต่างมีข้อสงสัยอยู่ในใจ พวกนักฆ่าเหล่านี้มาจากที่ใด?
ถังเมี่ยวซินถามเสียงเบา: "พวกมันมุ่งเป้ามาที่ท่านหรือ?"
หนิงกูโจวกล่าวเสียงหนักแน่น: "ข้าก็อยากจะถามเจ้าเช่นกัน"
ศัตรูของทั้งคู่ไม่ใช่น้อย แต่ทั้งคู่ปกปิดตัวตนได้ดีมาก ตามหลักการแล้ว ศัตรูของพวกเขาไม่ควรตามมาถึงที่นี่ได้
หลี่เจิ้งขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ เขาดึงแขนเสื้อของถังเมี่ยวซินถาม: "หัวหน้า ตอนนี้ทำอย่างไรดี?"
หนิงกูโจวจ้องมองมือของหลี่เจิ้งที่จับแขนเสื้อถังเมี่ยวซินด้วยสายตาเย็นชา จนหลี่เจิ้งตกใจแทบทรุดตัวลงกับพื้น
ความสนใจของถังเมี่ยวซินจดจ่ออยู่ที่พวกนักฆ่าเหล่านั้น ไม่ได้สังเกตเห็นสายฟ้าฟาดระหว่างชายสองคน
นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย: "จงฆ่าพวกมันให้หมด!"
หนิงกูโจวถลึงตาใส่นาง: "หยาบคาย!"
หลี่เจิ้ง: "..."
เขาก็อยากจะฆ่าพวกนักฆ่าเหล่านั้นให้หมดเหมือนกัน แต่ปัญหาคือจะฆ่าพวกมันอย่างไร?
พวกนักฆ่าเหล่านั้นก็คิดเช่นเดียวกับพวกเขา ฆ่าพวกเขาให้หมด!
เหล่านักฆ่าได้สังหารเหล่านักศึกษาไปหลายคนแล้ว เหล่านักศึกษาในสำนักศึกษาแห่งชาตินั้นไร้ความสามารถ ฟันทีเดียวก็ตาย ไม่ต้องออกแรงอะไร
พวกเขาคิดว่าทั้งสามคนของถังเมี่ยวซินก็เช่นกัน
เพียงแต่เมื่อพวกเขาวิ่งมาได้ครึ่งทาง พวกที่ถูกยิงด้วยลูกธนูก่อนหน้านี้ก็ล้มลงกับพื้นด้วยใบหน้าดำคล้ำ ยื่นมือไปแตะดู ก็ไม่มีลมหายใจแล้ว
นักฆ่าที่เหลือโกรธจัด: "พิษอยู่ที่ปลายธนู ฆ่าหมอนั่นซะ!"