ในอดีต หากจินซื่อเฉวียนได้ยินถังเจียงเซียนพูดเช่นนี้ คงรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก อยากจะมอบหัวใจให้แก่นางเสียด้วยซ้ำ
แต่ครั้งนี้ เขาได้ยินความสัมพันธ์ระหว่างนางกับผู้อื่นในป่า ยามมองนางอีกครั้ง ก็ขาดม่านความงามไปชั้นหนึ่ง
กลับรู้สึกว่านางในตอนนี้ดูอ่อนแอเกินเหตุ จอมเสแสร้ง ไม่เห็นความจริงใจมากนัก
เขาพูดตรง ๆ ว่า "ข้าออกจากป่ามาได้สามวันแล้ว หากเจ้าเป็นห่วงข้าจริง คงไม่รอจนบัดนี้ค่อยมาแสดงท่าที"
ถังเจียงเซียนได้ยินดังนั้น ก็ทำท่าทีน้อยใจ "ข้าอยากไปหาเจ้าตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไปถึงหน้าสำนักศึกษาแห่งชาติก็ถูกถังเมี่ยวซินหักแขนหักขาเสียก่อน"
"ข้าเป็นกังวลเหลือเกิน จึงให้คนไปเชิญเจ้ามา"
เมื่อจินซื่อเฉวียนได้ยินนางเอ่ยถึงถังเมี่ยวซิน ก็อดคิดถึงดาบเล่มนั้นที่ถังเมี่ยวซินแทงมาเมื่อวันนั้นไม่ได้ ยิ่งทำให้เขาสติกลับคืนมาชัดเจนยิ่งขึ้น
สายตาเขาหม่นลงเล็กน้อย จ้องมองถังเจียงเซียน "แต่งงานกันเถิด! หลังจากแต่งงานกันแล้ว ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้ผู้ใดมารังแกเจ้าเด็ดขาด!"
ถังเจียงเซียนไม่คาดคิดว่าเขาจะเอ่ยถึงเรื่องแต่งงาน นางรู้สึกดูแคลนในใจมาก
เขามีค่าอะไรกัน ถึงได้คิดอยากจะแต่งงานกับนาง!
สีหน้านางแข็งเกร็งเล็กน้อย แสดงท่าทีโกรธ "การแต่งงานต้องเป็นไปตามคำสั่งพ่อแม่ และต้องมีแม่สื่อเป็นผู้กล่าว"
"เจ้าพูดกับข้าเช่นนี้ ไม่ถือเป็นธรรมเนียมเอาเสียเลย!"
จินซื่อเฉวียนตาแดงเล็กน้อย "ข้ารู้ว่าคำพูดนี้ทำให้เจ้าตกใจ แต่ตราบใดที่เจ้ายินยอม ข้าจะให้พ่อแม่ไปสู่ขอทันที!"