ถังเจียงเซียนใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย "เจ้าอย่าพูดเพ้อเจ้อ ไท่จื่อได้ยินแล้วจะโกรธเอา"
ฉีฉืออี้เอ่ยด้วยความทอดถอนใจ "ตอนที่เจ้ายังเรียนอยู่ที่สำนักศึกษาแห่งชาติ ผู้คนในสำนักที่ชื่นชอบเจ้านับได้ไม่ถ้วน"
"เจ้าทั้งงามทั้งใจดีและมีความสามารถ ถึงแม้จะจบการศึกษามาปีหนึ่งแล้ว แต่เจ้ายังคงเป็นตำนานของสำนักศึกษาแห่งชาติ"
"ไม่เหมือนบางคน ที่อะไรก็ไม่เป็น เป็นที่อับอายของสำนักศึกษาแห่งชาติ นอกจากฉินอ๋องที่ทั้งอัปลักษณ์และโหดร้ายแล้ว ก็ไม่มีใครชอบนาง!"
ถังเจียงเซียนฟังแล้วรู้สึกสบายใจ นางยิ้มบาง "ข้าได้ยินมาว่า ก่อนที่ฉินอ๋องจะเสียโฉม หน้าก็ไม่เลวนัก"
นางมีความทะเยอทะยานมาตลอด ดังนั้นตอนที่อยู่ในสำนักศึกษาแห่งชาติ จึงเริ่มมองหาคู่ครองให้ตัวเองแล้ว
ซูเล่อเทียนคือตัวเลือกที่ถูกใจนางมากที่สุด หากเขาเป็นบุตรชายสายตรงคนโตของนครแรก นางอาจจะเลือกเขาโดยไม่ลังเล
น่าเสียดายที่เขาเป็นเพียงบุตรชายสายตรงคนรอง...
ตอนนั้นนางทุ่มเทความพยายามให้กับซูเล่อเทียนอย่างมาก จนทำให้เขายอมเชื่อฟังนางทุกอย่าง
ถึงแม้ไท่จื่อจะมาสู่ขอนาง นางก็ยังคอยดึงดูดความสนใจของซูเล่อเทียนไว้ เพราะเกรงว่าหากนางไม่ได้เป็นไท่จื่อเฟย จะได้แต่งงานกับซูเล่อเทียนแทน
ฉีฉืออี้ยิ่งถอนหายใจ "เรื่องของฉินอ๋องทั้งเมืองหลวงใครไม่รู้? ชาตินี้เขาไม่มีทางฟื้นคืนรูปโฉมได้ เกรงว่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน"
ตอนที่นางกล่าวถึงซูเล่อเทียน มุมปากของนางเผยอยิ้มเล็กน้อย เกิดความคิดอันชาญฉลาดขึ้นในใจ