ถังเมี่ยวซินไม่รู้เลยว่าบุรุษในจวนอ๋องมีใจคิดอะไรซับซ้อนเพราะนาง ตอนเช้านางก็ไปเรียนที่สำนักศึกษาแห่งชาติกับหนิงฉางผิงอย่างมีความสุข
หนิงกูโจวเช้านี้ไม่มีคาบเรียน เขาจะไปสำนักศึกษาแห่งชาติตอนบ่าย
เขานึกถึงหนังสือที่นางอ่านเมื่อคืน พอนางออกจากจวนไป เขาก็ไปที่ห้องของนางทันที ห้องของนางถูกเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก
ในอากาศดูเหมือนจะยังมีกลิ่นกายของนางหลงเหลืออยู่ เป็นกลิ่นดอกกล้วยไม้ที่หอมละมุน
ในจวนอ๋องไม่มีสาวใช้ บ่าวและทหารรักษาการณ์ปกติไม่กล้าเข้าไปในห้องของนาง สิ่งของของนางถูกจัดเก็บเรียบร้อยแล้วก็วางไว้บนโต๊ะตามสบาย
พอหนิงกูโจวเดินไปถึงข้างเตียงนาง ก็เห็นหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง
บนปกหนังสือเขียนว่า "รากฐานแห่งสรรพยา" เขาหยิบขึ้นมาเปิดดู หูของเขาก็แดงขึ้นมาทันที
เขารีบปิดหนังสือทันที: "น่าอายจริง ๆ!"
แค่ชั่วสายตาเดียว เขาก็เห็นเนื้อหาที่เร่าร้อนในหนังสือ
ความจำที่แม่นยำไร้ลืมของเขาเป็นสิ่งที่เขาภาคภูมิใจมาโดยตลอด แต่ในชั่วขณะนี้ เขากลับไม่อยากได้มันเลยสักนิด
เนื้อหาในหนังสือปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ละอายใจแต่ก็มีความเย้ายวนที่ยากจะเอ่ยถึง
เขาวางหนังสือลงแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหยิบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเปิดออก
ครั้งนี้เขาไม่ได้วางลงทันที กลับหน้านิ่วคิ้วขมวดพลิกดูเนื้อหาในหนังสืออย่างคร่าว ๆ
หนังสือแบบนี้ไม่มีเนื้อหาสาระอะไร เป็นเพียงภาพที่เร่าร้อนมาก
เขานึกถึงท่าทางที่นางอ่านหนังสือเมื่อวาน เขาคิดไม่ออกว่านี่มันน่าดีใจตรงไหน