"หอคอยคุมฟ้าชั้นที่หนึ่ง?"
"ไม่ผิด" หญิงชุดแดงผงกศีรษะรับคำ "หอคอยคุมฟ้าแห่งนี้ทั้งหมดมีเจ็ดชั้น ทุกชั้นคุมขังผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานไว้หนึ่งท่าน!"
"ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน? แกร่งแค่ไหน?" เย่เทียนฉือเอ่ยถาม
หญิงชุดแดงยิ้มบาง "พูดอย่างนี้คงเข้าใจง่ายกว่า สถานที่ที่เจ้าอยู่เรียกว่านครลิ่วหยุน ส่วนที่สูงขึ้นไปอีกคือเมืองชิงโจว"
"นครชิงโจวกว้างใหญ่เพียงใด...พี่หญิงเดาะนิ้วก็ปราบราบคาบได้" หญิงชุดแดงเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ
"แกร่งถึงเพียงนั้น!?" เย่เทียนฉือตกตะลึงสุดขีด คิดไม่ถึงว่าหญิงชุดแดงตรงหน้าจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!
"เช่นนั้นพี่หญิงช่วยข้าสักเรื่องได้หรือไม่?" เย่เทียนฉือเอ่ยถามอย่างนอบน้อม
"เรื่องอะไร?"
"ช่วยข้าปราบตระกูลไช่แห่งนครลิ่วหยุนให้สิ้นซาก" เย่เทียนฉือเอ่ยทันควัน
"ขออภัย พี่หญิงทำไม่ได้" หญิงชุดแดงส่ายหน้าแล้วยิ้ม
"อ้าว? ทำไม่ได้?" เย่เทียนฉือถึงกับตะลึง "เมื่อครู่ยังบอกว่าเดาะนิ้วก็ปราบนครชิงโจวได้ เหตุใดเพียงชั่วครู่กลับกลายเป็นทำไม่ได้เล่า? ข้าว่าพี่หญิงเพียงโอ้อวดเสียมากกว่า!"
"ใครกันที่โอ้อวด!"
หญิงชุดแดงได้ฟังถึงกับเบิกตาโพลง "ถูกคุมขัง เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าการถูกคุมขังหมายความว่าอย่างไร?"
"พี่หญิงถูกขังอยู่ภายในหอคอยคุมฟ้าแห่งนี้ ออกไปไม่ได้!"
"อ้อ...เป็นเช่นนี้นี่เอง?" เย่เทียนฉือเกาหัว "เป็นข้าก้าวร้าวไปเอง"
"แต่ทว่า..."
"เจ้าอยากให้พี่หญิงออกไปหรือไม่?" หญิงชุดแดงหันกลับมามองเย่เทียนฉือ นึกอุบายอันใดขึ้นได้จึงเอ่ยถาม