เย่เทียนฉือเห็นท่าทีเขินอายของหลิวเฟยหยานเช่นนั้น ก็หัวเราะโง่ๆ "ท่านอาจารย์อย่าได้โกรธ ท่านอาจารย์อย่าได้โกรธ ศิษย์ไม่ถามก็แล้วกัน"
"หึ~" หลิวเฟยหยานเอาแขนโอบอกเบาๆ แล้วพูดกับเย่เทียนฉือว่า "เอาล่ะ ซานิว... โอ้ ไม่ใช่ เทียนฉือสิ"
"ดูความจำท่านอาจารย์สิ เรียกซานิวซานิวมาห้าหกปี แทบจะเปลี่ยนไม่ทันเลย"
"ต่อไปนี้ท่านอาจารย์จะเรียกเจ้าว่าเทียนฉือ!"
"ดี" เย่เทียนฉือพยักหน้ารับคำ
หลิวเฟยหยานพูดต่อ "เทียนฉือ ดึกแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ เจ้าเพิ่งตีเย่ชี่งกับพวกเขา เย่ชี่งคงไม่ยอมจบง่ายๆ พรุ่งนี้ผู้อาวุโสตระกูลก็จะกลับมาแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก เทียนฉือ เจ้าต้องระวังตัวด้วย!"
เย่เทียนฉือพยักหน้า "ท่านอาจารย์วางใจเถิด"
"ศพนี่..." พูดพลาง หลิวเฟยหยานก็หันสายตาไปมองศพของซุนเปียวบนพื้นอีกครั้ง
"ปล่อยให้ศิษย์จัดการเอง หลังเขามีหมาป่า ศิษย์จะเอาศพไปทิ้งหลังเขาให้หมาป่ากิน" เย่เทียนฉือพูด
"ดี ศิษย์ งั้นเรื่องนี้ท่านอาจารย์ก็มอบให้เจ้าทำแล้วกัน" หลิวเฟยหยานเหลือบมองซุนเปียวอีกครั้ง "คิดดูแล้ว ท่านอาจารย์ก็ไม่เคยปฏิบัติกับซุนเปียวผู้นี้อย่างเลวร้าย แต่บัดนี้เขากลับแค้นแทนคุณ ช่างเป็นโลกที่หนาวเหน็บนัก!"
เย่เทียนฉือพยักหน้า "ท่านอาจารย์เลี้ยงเทียนฉือมา เทียนฉือจะตอบแทนท่านอาจารย์ให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน!"
หลิวเฟยหยานได้ยินดังนั้นก็ดีใจ "เทียนฉือ เจ้ามีใจเช่นนี้ ท่านอาจารย์ก็เพียงพอแล้ว!"