“ไม่...อย่าฆ่าข้า...!”
หงเยวี่ยจือดิ้นรนสุดชีวิต ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง ทว่ามือของเย่เทียนฉือกลับจับผมนางไว้แน่นดั่งคีมเหล็ก ทำให้นางไม่อาจหนีรอดไปได้
เสียงของนางสั่นเครือ ในดวงตาเต็มไปด้วยแววอ้อนวอน “อย่าฆ่าข้าเลย......ขอร้องล่ะ ปล่อยข้าไปเถิด......”
เย่เทียนฉือแค่นหัวเราะเย็นชา “เมื่อครู่เจ้ามิใช่คิดจะเอาชีวิตข้าหรือ เหตุใดตอนนี้จึงมาอ้อนวอนขอชีวิตอีกเล่า?”
หงเยวี่ยจือตกใจกลัวยิ่ง รีบกล่าว “นั่นเป็นซื่อเซียวบังคับข้า! พี่เทียนฉือ ข้าไม่เคยคิดทำร้ายท่านเลย ทั้งหมดเป็นซื่อเซียวสั่งการ!”
สายตาเย่เทียนฉือเย็นเยียบ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย “ยังกล้าแก้ตัวอีก?”
“หงเยวี่ยจือ ข้าเตือนเจ้าไว้นานแล้วว่าอย่ามายุ่งกับข้า วันนี้เจ้าลงเอยเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะเจ้าหาเรื่องใส่ตัวเอง”
หงเยวี่ยจือคุกเข่าอ้อนวอน “พี่เทียนฉือ ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ว่าผิดจริง ๆ!”
“ขอเพียงท่านยอมปล่อยข้า ข้ายินดีเป็นทาสรับใช้ท่าน ทั้งร่างกายของข้า ข้านอนกับท่านได้ ท่านอยากเล่นอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น! ขอเพียงท่านไม่ฆ่าข้า ท่านให้ข้าทำอะไรข้ายอมทั้งหมด...!”
ในดวงตาของหงเยวี่ยจือเต็มไปด้วยแววอ้อนวอน ขณะพูดนางยังจงใจดึงเสื้อลง เผยให้เห็นผิวขาวผ่องบริเวณหน้าอกเป็นบริเวณกว้าง
ทว่าเย่เทียนฉือกลับไม่แม้แต่จะชายตามอง เพียงแค่หัวเราะเย็นชา “หงเยวี่ยจือ ข้าไม่มีความสนใจในร่างกายเจ้าแม้แต่น้อย เจ้าเพียงแค่ไปตายเสียดี ๆ ก็พอ”
“ไม่...อย่านะ!”
ได้ยินคำพูดของเย่เทียนฉือ หงเยวี่ยจือก็ตกใจจนตั้งตัวไม่ติด ไม่คิดว่าแม้แต่ไม้นี้ก็ไม่ได้ผล