"เมื่อดวงจันทร์ขึ้นสู่ทิศตะวันตก ไปที่ห้องของอาจารย์แม่ที่ลานหลังหรือ?"
ซานิวเกาหัวด้วยความสับสน ถามขึ้นว่า "ไปห้องอาจารย์แม่ที่ลานหลังทำไมหรือ?"
หลิวเฟยหยานหัวเราะเบา ๆ "เจ้าเด็กโง่เช่นนี้ ถามมากมายทำไม? พอไปก็รู้เอง!"
"ไม่ได้ ๆ ซานิวไม่กล้า!" ซานิวส่ายหน้าอย่างรีบร้อน
"มีอะไรไม่กล้า?" หลิวเฟยหยานขมวดคิ้วถาม
ซานิวนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย "อาจารย์เคยบอกว่า ที่นั่นเป็นที่หลับนอนของอาจารย์กับอาจารย์แม่ ซานิวไปลานหลังไม่ได้ ยิ่งเข้าห้องอาจารย์แม่ไม่ได้เด็ดขาด หากถูกอาจารย์จับได้สักครั้ง จะหักขาซานิวทั้งสองข้าง ซานิวจึงไม่กล้า..."
"ฮี่ ๆ..." หลิวเฟยหยานอดหัวเราะไม่ได้ ลูบหัวซานิวเบา ๆ "นี่เองที่เขาว่าเจ้าเป็นซานิว เจ้าเด็กโง่ อาจารย์เจ้าตายไปแล้ว จะหักขาเจ้าได้อย่างไร?"
"อา...?" ซานิวนิ่งงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เกาหัวอีกครั้ง ใบหน้าแสดงความยากลำบากใจ
หลิวเฟยหยานเห็นดังนั้นก็ทำทีไม่พอใจ แสร้งทำเสียงเข้มสั่งสอนว่า
"อา...อะไรกัน? เจ้าเด็กโง่ แม้แต่คำของอาจารย์แม่ก็ไม่ฟังอีกหรือ?"
ซานิวรีบโบกมือ "ไม่ ๆ ๆ ซานิวฟังคำอาจารย์แม่ คืนนี้ซานิวจะไปที่ห้องลานหลังหาอาจารย์แม่ ขออาจารย์แม่อย่าโกรธเลย"
เห็นท่าทางซื่อบื้อของซานิว หลิวเฟยหยานก็หัวเราะเบา ๆ "ถึงจะถูกต้องเช่นนี้ อาจารย์แม่ไม่โกรธแล้ว อาจารย์แม่จะลองถามเจ้าอีกสักครั้ง ตอนไหนที่อาจารย์แม่บอกให้เจ้าไปหาที่ลานหลัง?"
ซานิวเกาหัวคิดครู่หนึ่ง "คืนนี้ ตอนที่ดวงจันทร์ขึ้นถึงทิศตะวันตก..."
"ตอบถูก ซานิวฉลาดจริง ๆ เจ้าต้องจำให้ดีนะ อาจารย์แม่จะรอเจ้า ระหว่างทางจำไว้ว่าอย่าส่งเสียงดัง อย่าให้ใครเห็นล่ะ!"
"ซานิวจำได้แล้ว" ซานิวยิ้มแหย ๆ อย่างโง่เขลา
"เอาล่ะ เจ้าไปทำงานต่อได้แล้ว อาจารย์แม่จะอยู่ที่นี่คนเดียว"
"ครับอาจารย์แม่ ซานิวไปทำงานแล้ว!"
ซานิวรับคำแล้ววิ่งกระดี๊กระด๊าออกไป ไม่นานก็หายไปนอกประตู
มองดูเงาหลังของซานิวจากไป หลิวเฟยหยานรู้สึกหดหู่ใจไม่น้อย
เมื่อประมุขตระกูลยังมีชีวิตอยู่ หล่อนกับประมุขล้วนอยู่ขั้นรวมพลังปราณ ตอนนั้นใครในตระกูลไชจะกล้าทำอะไรไม่เคารพหล่อน?
แต่ตอนนี้ประมุขตระกูลตายลงแล้ว หล่อนเองก็ถดถอยมาอยู่ขั้นหลอมกาย ตระกูลเย่ไร้ผู้แข็งแกร่ง คงไม่ต่างอะไรจากปลาบนเขียงให้ใครก็ได้จัดการ
ที่น่าแค้นที่สุดคือ แม้แต่คนตระกูลเย่ที่หล่อนเคยปกป้องไว้เสมอ กลับไม่นับหล่อนเป็นคนในครอบครัว ยังคิดจะส่งหล่อนเข้าปากหมาป่าเสือเพื่อแลกความสงบ ช่างชวนให้แค้นใจยิ่งนัก!
โชคดีที่วันนี้ซานิวช่วยหล่อนคลี่คลายสถานการณ์ หลิวเฟยหยานจึงโล่งใจได้บ้าง!
หลังจากซานิวจากไป หล่อนหยิบตำราวิชาออกมาจากอกทันที ชื่อตำราว่า "ปราณสวรรค์หลอมรวมหยินหยาง"!
หลิวเฟยหยานพลิกอ่านสองสามหน้า สีหน้าเผยความยินดี "ไม่ผิด นี่คือตำราเล่มนั้น หากได้ฝึกกับซานิว ไม่นานฉันก็จะฟื้นคืนสู่ขั้นรวมพลังปราณได้!"
คิดถึงตรงนี้ หลิวเฟยหยานก็อดตื่นเต้นไม่ได้!
......
ในเวลาเดียวกัน ที่โถงใหญ่ตระกูลไชในนครลิ่วหยุน
ชายวัยกลางคนในชุดเขียว ใบหน้าเคร่งขรึม กำลังบันดาลโทสะ "เจ้าว่าอะไรนะ? คนก็ไม่ได้ตัว ยังถูกเด็กโง่ตระกูลเย่ตีมาอีก? ช่างเป็นพวกไร้ประโยชน์จริง ๆ!"
"โปรดประมุขระงับโทสะ โปรดระงับโทสะด้วย!" ไชคุนพ่อบ้านตระกูลไช คุกเข่าตัวสั่นอยู่กับพื้น
"ไร้ประโยชน์ ล้วนแต่ไร้ประโยชน์!" ไชหงเซวียนประมุขตระกูลไช หัวเราะเย็น "ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้งหนึ่ง สามวัน หากยังไม่ได้ตัวหลิวเฟยหยาน เจ้าก็ออกจากตระกูลไชของข้าได้เลย!"
"ขอรับ ๆ ประมุขโปรดระงับโทสะ ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้!" ไชคุนกล่าวซ้ำ ๆ
......
เวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางคืน
ซานิวนั่งอยู่หน้าประตูเรือนฟืนในลานด้านข้าง มองดูดวงจันทร์บนฟ้าอย่างกระวนกระวาย เลื่อนจากทิศใต้ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ แล้วค่อย ๆ เลื่อนไปทางตะวันตก
"อาจารย์แม่บอกว่า ตอนที่ดวงจันทร์ขึ้นถึงทิศตะวันตก ให้ข้าไปที่ห้องลานหลังหานาง!"
"อาจารย์แม่คงไม่เห็นว่าข้ามีแรงมาก เลยจะสอนวิชาให้ข้ากระมัง!"
"พอฝึกวิชาเสร็จ ข้าก็จะแข็งแกร่ง ดูสิว่าใครจะกล้ารังแกอาจารย์แม่อีก!"
คิดถึงตรงนี้ ซานิวก็แอบยิ้มดีใจ ลุกขึ้นตบก้นตัวเอง แล้วมุ่งหน้าไปลานหลัง
เวลานี้เป็นยามสองราตรี ทุกสิ่งเงียบสงัด ซานิวเพิ่งเดินมาถึงประตูลานหลัง ก็เกิดความลังเลในใจ
"อาจารย์แม่บอกให้ข้าเงียบ ๆ เกือบลืมไปแล้ว!"
คิดได้ดังนั้น ซานิวก็เบาเท้าลงทันที ย่องเข้าไปในลานหลัง
เพียงก้าวเท้าข้ามธรณีประตูไป ซานิวก็เกิดความกังวลอีกครั้ง "อาจารย์ตอนนี้คงไม่มองข้าอยู่บนฟ้าหรอกกระมัง? ถ้าข้าเข้าลานหลัง เขาจะหักขาข้าทั้งสองข้าง...!"
"แต่อาจารย์แม่บอกให้ข้าไม่ต้องกลัว..."
ซานิวนึกขนลุก ลังเลอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะรวบรวมความกล้า ค่อย ๆ เดินเข้าไปในลานหลังอย่างระมัดระวัง กลัวจะมีใครเห็น
ลานหลังถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัด มีเพียงแสงดาวเรืองรองที่ส่องผ่านยอดไม้ตกลงมา
แสงไฟเพียงหนึ่งเดียวมาจากห้องที่ปิดสนิท ซานิวมองปราดเดียวก็จำได้ทันที นั่นคือห้องของอาจารย์แม่หลิวเฟยหยาน
เขากลั้นหายใจ เดินเลียบกำแพงเข้าไปอย่างระมัดระวัง พอเดินถึงหน้าประตู ยังไม่ทันเข้าไป จู่ ๆ ซานิวก็เห็นเงาร่างอ้อนแอ้นปรากฏบนหน้าต่าง
เงาร่างนั้นหันข้างให้เขา เส้นสายเรียบลื่นและสง่างาม รูปร่างส่วนหน้าส่วนหลังได้สัดส่วนงดงามไร้ที่ติ...!
ซานิวเห็นแล้วน้ำลายกลืนลงคอ เกิดเสียงอือ ๆ
"เป็นอาจารย์แม่นี่เอง ตกใจหมด...ฮี่ ๆ..."
แม้เขาจะโง่เขลา แต่ก็พอเดาได้ว่าตอนนี้อาจารย์แม่กำลังอาบน้ำอยู่
ไม่รู้เป็นเพราะอะไร พอมองเงาของอาจารย์แม่บนหน้าต่าง ซานิวรู้สึกเร่าร้อนไปทั้งกาย หัวใจดูเหมือนจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกนอกอก!
โดยเฉพาะช่วงที่อาจารย์แม่ลุกจากถังไม้หลังอาบน้ำเสร็จ ยิ่งทำให้ซานิวเลือดสูบฉีด หายใจถี่ น้ำลายไหล...!
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
ซานิวเกาหัวอย่างเคร่งเครียด ถอยหลังแล้วพลาดลื่นล้มบนบันไดไม้ เกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดขึ้น
ซานิวยิ่งตื่นตระหนก แต่ในขณะนั้นเอง เสียงใสไพเราะราวนกขมิ้นดังออกมาจากในห้อง
"ซานิว? เป็นเจ้าใช่ไหม? ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาสิ"
"ใช่ ๆ ซานิวนี่เอง!"
ซานิวได้ยินเสียงเรียกอย่างอบอุ่นของอาจารย์แม่ ดีใจสุดขีด สูดหายใจลึกแล้วผลักประตูเข้าไป
ประตูถูกผลักจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ
กลิ่นหอมนี้ชวนให้ซานิวเคลิ้มใจ สบายใจไปทั้งกาย
และเมื่อเห็นภาพภายในห้อง ซานิวยิ่งตะลึงงัน
หลิวเฟยหยานสวมกระโปรงยาวสีเขียวเข้ม ผ้าเนื้อนุ่มเน้นช่วงเอวบางใส เรียบลื่นราวกับหยกที่ผ่านการขัดเกลา
เหนือเอวขึ้นไป ผ้าคาดอกสีแดงของนางเปล่งประกายดุจดอกไม้ยามรุ่งอรุณ ทั้งเขินอายและเย้ายวน เน้นรูปร่างสง่างามของนางได้อย่างพอเหมาะ
ภายใต้ผ้าคาดอกนั้น คือทรวงอกอวบอิ่มตึงตั้ง เต็มไปด้วยพลังชีวิต ดั่งกำลังแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจและความงามของนาง
แม้จะไม่ได้ใหญ่โตมากนัก แต่เส้นโค้งที่อวบอิ่มภายใต้แสงเทียนนั้นงดงามเป็นพิเศษ เปล่งประกายใสราวหยกขาว งดงามประณีต ชวนให้คนอยากเข้าไปใกล้
ซานิวยืนนิ่งงันอยู่ที่ประตู ดวงตาเบิกกว้าง ปากเผยอเล็กน้อย น้ำลายแทบไหลไม่หยุด ลืมไปแล้วว่าตนเองอยู่ที่ไหน
หลิวเฟยหยานเห็นท่าทางเขาเช่นนี้ ก็แอบดีใจ ยิ้มหวานถามขึ้นว่า "เจ้าคนโง่ อาจารย์แม่สวยไหม?"