"งาม... ครูงามจนใจจะขาด!"
ซานิวกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ สายตาจ้องหลิวเฟยหยานไม่วางตา
หลิวเฟยหยานได้ยินดังนั้นก็ปลื้มใจจนหน้าเบ่งบาน เม้มริมฝีปากยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยว่า "ไม่คิดเลยว่าแม้แต่ชายแก่ตระกูลเย่ก็ยังไม่เคยแตะต้องตัวข้า สุดท้ายกลับตกเป็นของเจ้าโง่เขลาอย่างเจ้า สมแล้วที่คนโง่มีโชค~"
ซานิวฟังไม่รู้เรื่องที่หลิวเฟยหยานพูด เพียงแต่ยืนยิ้มแหยๆ อยู่หน้าประตู น้ำลายไหลหยดลงพื้นโดยไม่รู้ตัว
หลิวเฟยหยานมองท่าทางซื่อบื้อของซานิวแล้วหัวเราะคิก "ไอ้หนูโง่ รู้จักแต่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่รู้จักรีบไปปิดประตูหรือไง?"
"อ้อ... ซานิวปิดประตู...!"
ซานิวรับคำแล้วรีบทำตาม เสียงประตูเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นเมื่อปิดลง
"ครู เรียกซานิวมาทำไมหรือขอรับ?"
พอบิดประตูปิด ซานิวก็เอ่ยถามด้วยความฉงน
"ซานิว เจ้ามานี่สิ~"
หลิวเฟยหยานทำหน้าหวานเยิ้มกวักมือเรียกซานิวให้เข้ามาใกล้เตียง
"อ้อ... ฮี่ๆ ฮี่ๆ"
ซานิวเห็นดังนั้นหัวใจเต้นระรัว ฉีกยิ้มกว้างด้วยความซื่อ แล้วก้าวเท้าเดินไปที่เตียงนอน
ท่าเดินของเขาดูซื่อบื้อน่าขำราวกับตัวตลก
"ครู ท่านเรียกข้ามีธุระอันใดหรือ?"
เมื่อมาถึงข้างเตียง ซานิวมองหลิวเฟยหยานหนึ่งทีแล้วเอ่ยถาม
"ขึ้นไปนั่งบนเตียงสิ"
หลิวเฟยหยานชี้ไปที่เตียงนอนให้ซานิวไปนั่ง
ซานิวรีบส่ายหน้า "นี่เป็นเตียงนอนของท่านอาจารย์กับครู ข้าน้อยไม่กล้านั่งหรอกขอรับ!"
หลิวเฟยหยานได้ยินแล้วปรายตาให้หนึ่งที รู้สึกทั้งขำทั้งแค้นใจ!
"เอ๊ะ! ครูบอกให้นั่งก็นั่งเถอะ รีบนั่งลงเดี๋ยวนี้เลย!"
หลิวเฟยหยานเริ่มใจร้อน ตรงกดไหล่ของซานิวให้เขานั่งลงบนเตียง
ซานิวทรุดตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มๆ ของครู แล้วรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนหนามแหลม ใต้บั้นท้ายไม่สบายนัก อยากจะลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย
"ซานิว วันนี้พวกนั้นตีเจ้าจนเจ็บหรือเปล่า?"
หลิวเฟยหยานโน้มตัวลงลูบหัวซานิว สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย พลางเอ่ยถาม
"ซานิวไม่เจ็บขอรับ...!"
ซานิวส่ายหน้าด้วยความซื่อแล้วยิ้มตอบ
หลิวเฟยหยานเห็นซานิวไม่ยอมรับก็ทำเสียงเขียว "ไอ้หนูโง่ ครูเห็นพวกนั้นเอาไม้ฟาดใส่ตัวเจ้าอยู่กับตา ยังจะพูดว่าไม่เจ็บอีกหรือ?"
"มา... รีบนอนลง ให้ครูดูซิว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?"
"อ้อ......"
ซานิวได้ยินดังนั้นก็ว่านอนสอนง่าย นอนลงบนเตียงตามสั่ง
หลิวเฟยหยานเห็นท่าทางว่านอนสอนง่ายของเขาแล้วปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง พลางหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง "เจ้าเด็กโง่ ยังไม่รู้จักถอดเสื้ออีก ครูจะตรวจบาดแผลให้เจ้าได้อย่างไรกัน?"
"มา... ครูจะถอดเสื้อให้เจ้าก่อน"
หลิวเฟยหยานเป็นคนใจร้อน พูดจบก็ลงมือถอดเสื้อของซานิวออกจนเกลี้ยงเกลาด้วยความว่องไว!
"โอ้ย...!"
เมื่อเห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ของซานิว หลิวเฟยหยานก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจ!
กล้ามเนื้อบนร่างของซานิวเป็นสัดส่วนชัดเจน ดูแล้วเย้ายวนใจเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะ... ยิ่งทำให้หลิวเฟยหยานหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ!
"ไอ้หนูโง่นี่ ร่างกายกลับดีขนาดนี้! วันธรรมดาไม่เห็นจะรู้เลย!" หลิวเฟยหยานพึมพำกับตัวเองด้วยความชื่นชมจากใจจริง
"ครู ท่านเป็นอะไรไปหรือ?"
เห็นหลิวเฟยหยานอุทาน ซานิวรีบถามทันที
หลิวเฟยหยานสูดลมหายใจเข้าลึก กดความตื่นเต้นในใจลง พยายามทำน้ำเสียงให้นิ่งแล้วเอ่ยว่า "ไอ้หนูโง่ ครูไม่เป็นไร ครูจะตรวจร่างกายให้เจ้า ดูซิว่าบาดแผลหนักแค่ไหน!"
"ได้เลย ครูตรวจร่างกายให้ข้าเถอะ!"
ซานิวเอ่ยด้วยความดีใจ
"เจ้าเด็กโง่คนนี้......"
หลิวเฟยหยานยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วเริ่มตรวจร่างกายให้ซานิว
พอตรวจเข้า หลิวเฟยหยานก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที นางจ้องมองที่ไหล่และแขนของซานิวด้วยความฉงน พึมพำอยู่ในใจว่า:
"เจ้าเด็กโง่นี่เป็นอะไรกัน? กลางวันแสกๆ ข้าเห็นบ่าวตระกูลไช่เอาไม้ฟาดที่ไหล่เขา แล้วทำไมถึงไม่มีรอยช้ำแม้แต่น้อย?"
"ผิดปกติจริงๆ เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งวัน เด็กโง่นี้ก็หายสนิทแล้วหรือ?"
เมื่อตรวจดูส่วนอื่นก็พบว่าเหมือนกันทั้งหมด เรียกได้ว่า ซานิวไม่ได้รับบาดเจ็บสักนิด!
"ครู เป็นอย่างไรบ้าง ข้าบาดเจ็บหนักหรือไม่?" ซานิวเอ่ยถามด้วยความซื่อบื้อ ราวกับกลัวว่าร่างกายจะขาดตกบกพร่องไปสักส่วน
"ไม่เป็นไรซานิว เจ้าไม่บาดเจ็บหนักหรอก แค่บวมค่อนข้างมากเท่านั้น!" หลิวเฟยหยานแอบหัวเราะคิก
"ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรรึขอรับ" ซานิวกล่าวด้วยท่าทางงงงวย
"ไม่เป็นไรซานิว อย่ากังวลไป อีกเดี๋ยวก็หายแล้ว!" หลิวเฟยหยานแอบหัวเราะอีกครั้ง
"ซานิวเอ๋ย วันนี้ต้องขอบคุณเจ้าที่ช่วยครูไล่พวกคนชั่วออกไป"
ซานิวพูดอย่างภาคภูมิ "ฮึ! ใครที่กล้ารังแกครู ข้าก็จะต่อยมันให้สาใจ!"
หลิวเฟยหยานยิ้มแล้วเอ่ย "น้ำใจของซานิวครูรับไว้แล้ว แต่เจ้าก็เห็นแล้ว ว่าตระกูลเย่ของเราและตระกูลไช่ของพวกมันล้วนเป็นตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน ผู้แข็งแกร่งยังบินได้ด้วยซ้ำ! เจ้ามีเพียงกำลังวังชาเท่านั้นก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร ไหนจะพอเวลาพวกยอดฝีมือของตระกูลไช่มาถึง เจ้าก็คงสู้พวกมันไม่ได้!"
"แล้วควรทำอย่างไรดีขอรับ?" ซานิวเกาหัวสอบถาม
หลิวเฟยหยานยิ้มละมุน "เจ้าลืมไปแล้วหรือ ครูเคยเป็นผู้แข็งแกร่งมาก่อน เพียงแต่ว่าตอนนี้พลังบำเพ็ญตกต่ำลงมาอยู่เพียงขั้นหลอมกาย หากครูสามารถฟื้นกลับไปถึงขั้นรวมพลังปราณได้ พวกตระกูลไช่ก็คงไม่กล้ามารังแกพวกเราอีก!"
"ดีจริงๆ ดีจริงๆ!" ซานิวดูตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
"เช่นนั้น... ซานิว เจ้ายินดีช่วยครูฟื้นฟูพลังบำเพ็ญหรือไม่?" หลิวเฟยหยานเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง
"ซานิวยินดี ซานิวยินดีอยู่แล้วขอรับ!" ซานิวหัวเราะคิกคัก
หลิวเฟยหยานดีใจยิ่งนัก "ดีมาก! สมเป็นเด็กกตัญญู!"
"แต่ซานิวไม่รู้วิธีช่วยครูฟื้นฟูพลังบำเพ็ญนะขอรับ..." ซานิวทำหน้าอ้อนน้อยๆ
"เจ้าไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ครูรู้วิธี เจ้าเพียงแค่มาอยู่เป็นเพื่อนครูร่วมเพศก็พอแล้ว!" หลิวเฟยหยานเอ่ยด้วยความตื่นเต้น
"ร่วมเพศ? ร่วมเพศคืออะไรหรือ?"
"เรื่องนี้น่ะ..." หลิวเฟยหยานกลอกตา รู้สึกว่าการอธิบายให้ซานิวฟังมากความก็ไม่มีประโยชน์ แน่นอนว่านางเองก็พูดไม่ออกเช่นกัน จึงพูดลอยๆ ว่า "สองคนฝึกพลังด้วยกัน ก็เรียกว่าร่วมเพศไงล่ะ!"
"แต่ซานิวไม่เป็นวิชาบำเพ็ญนี่นา..."
"ไม่เป็นก็ไม่เป็นไร ครูจะสอนเจ้าเอง~"
หลิวเฟยหยานยิ้มเย้ายวน จากนั้นมือทั้งสองก็เอื้อมไปทางด้านหลังเอว แล้วดึงเชือกผูกรัดเอวออกเบาๆ
ซานิวเห็นดังนั้นก็ตาโต มองหลิวเฟยหยานไม่กะพริบ
"ครู......"
หลิวเฟยหยานเหลือบมองซานิวอย่างเย้ายวน แก้มแดงเรื่อแล้วถามว่า "ซานิว เจ้าพร้อมแล้วหรือยัง?"
พูดจบ หลิวเฟยหยานก็ประสานมือกับซานิวเป็นรูปกากบาท แล้วหัวเราะคิก "มา... ครูจะสอนเจ้าร่วมเพศ~"
......
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
ซานิวหน้าแดงก่ำ หอบหายใจแรง
ฝั่งหลิวเฟยหยานกลับมีสีหน้าอิ่มเอมใจ ใบหน้าเผยรอยยิ้มแห่งความสุข
"ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเจ้าเด็กโง่จะเก่งขนาดนี้~"
หลิวเฟยหยานหวานใจเป็นอย่างยิ่ง ครั้งนี้ผลของการร่วมเพศนั้นดียิ่งนัก ตันเถียนอันนิ่งเฉยราวกับน้ำนิ่งของนาง กลับพลุ่งพล่านด้วยความมีชีวิตชีวาขึ้นมาเพราะการร่วมเพศครั้งนี้!
หลิวเฟยหยานดีใจแทบกระโดด "ปราณสวรรค์หลอมรวมหยินหยางนี้สามารถช่วยข้าฟื้นฟูพลังบำเพ็ญได้จริงๆ ด้วย!"
"ในตำรากล่าวไว้ว่า ร่วมเพศร้อยครั้งก็สามารถรักษาตันเถียนที่ถูกทำลายของข้าให้หายสนิทได้!"
"หากทำสองวันครั้ง เพียงแค่ครึ่งปีข้าก็จะฟื้นฟูพลังบำเพ็ญได้อย่างสมบูรณ์!"
"โอ้... ไม่ได้ สองวันครั้งนานเกินไป วันละสองครั้งถึงจะดี!"
"ไม่รู้ว่าเด็กโง่คนนี้จะทนไหวหรือเปล่านะ~" หลิวเฟยหยานแอบหัวเราะคิก
"ครู......นี่คือการร่วมเพศหรือขอรับ?"
ซานิวเอ่ยถามด้วยหน้าแดง ความอยากรู้อยากเห็นและความฉงนฉายชัดในดวงตา
"ใช่แล้วซานิว" หลิวเฟยหยานหัวเราะคิกแล้วถามต่อ "ซานิว อยู่กับครูร่วมเพศ... เจ้ารู้สึกสุขสบายหรือไม่?"