เย่เทียนฉือลังเลเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "กระทั่งได้เป็นศิษย์นอกของสำนักชิงเสวียนอย่างแท้จริง ถึงจะได้รับแก่นหยกแกนพิภพหนึ่งเม็ดซึ่งเป็นรางวัลจากสำนัก..."
หงเยวี่ยจีกล่าวว่า "ไม่ได้ก็ไปแย่งมา ซินึงลืมไปแล้วหรือว่าวันก่อนๆ หวังหู่พวกนั้นมาแย่งของของเจ้าอย่างไร?"
"ไม่ลืม" เย่เทียนฉือส่ายหน้า
"ไม่ลืมก็ดี แล้วเหตุใดจึงไม่ไปแย่ง? ศิษย์นอกของสำนักชิงเสวียนส่วนใหญ่ก้าวเพียงขั้นเปิดเส้นชีพจร แต่นี่เจ้าก้าวถึงขั้นเปิดเส้นชีพจรสมบูรณ์แล้ว แข็งแกร่งกว่าพวกเขาทั้งหมด"
เย่เทียนฉือได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
"อย่างไร? ใจไม่แข็งพอ ลงมือไม่ลง?" หงเยวี่ยจีถามต่อทันที
"ไม่..." เย่เทียนฉือส่ายหน้าพร้อมหัวเราะเบาๆ "ข้ามีคนที่เหมาะสมอยู่ในใจแล้ว เพียงแต่รอจังหวะโอกาสเท่านั้น"
"โอ้?" หงเยวี่ยจีได้ยินก็ยิ้ม "รู้จักคิดได้เร็วเช่นนี้หรือ? เทียนฉือตัวน้อย เจ้าจงจำไว้ ในวงการบำเพ็ญนี้ผู้อ่อนแอตกเป็นเหยื่อผู้แข็งแกร่ง เจ้าไม่แย่งของพวกเขา พวกเขาก็จะมาแย่งของเจ้า มีเพียงเมื่อเจ้าแข็งแกร่งกว่าพวกเขาทั้งหมด ถึงจะไม่มีใครกล้ารังแกเจ้า!"
"ข้าเข้าใจแล้ว พี่เยวี่ย"
เย่เทียนฉือพยักหน้า แล้วนอนหลับอย่างสบายใจ
คืนนั้นยามดึก
บริเวณศิษย์นอก ภายในหอชมเมฆ
ในห้องของซื่อเซียว บนเตียงนอน
จ้าวเม่ยเอ๋อร์เปลือยกายทั้งตัว เอวบางบิดขยับราวกับงูน้ำ ซื่อเซียวผู้อาวุโสชั้นนอนอยู่ข้างกาย มือหนึ่งบีบที่สะโพกของนาง แล้วเผยสีหน้าพึงพอใจ
จ้าวเม่ยเอ๋อร์ยกขาข้างหนึ่งพาดบนตัวซื่อเซียว เอ่ยด้วยสีหน้าเย้ายวน "ท่านอาจารย์~ ท่านบอกว่าจะช่วยเม่ยเอ๋อร์เปิดเส้นชีพจร ตกลงไว้ตั้งสิบวันแล้ว เหตุใดยังไม่ช่วยเม่ยเอ๋อร์เสียทีเล่า?"