“รอไม่ไหวแล้ว?” ซื่อเซียวหัวเราะเบา ๆ “แน่นอนว่ารองรับได้”
เมื่อเสียงพูดจบลง ซื่อเซียวสะบัดนิ้ว สองกระบี่บินพลันเพิ่มความเร็ว ทะยานตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ทันที!
“อ๊าย!”
ความเร็วที่พลุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหันนี้ทำให้หญิงสาวร้องหลุดเสียงหลง รองเท้าเธอลื่นไถล เกือบเสียท่าหล่นจากกระบี่เล็กจนหลุดออกไปแล้วเชียว!
โชคดีที่ยังทันกาล เย่เทียนฉือรีบเอื้อมคว้าแขนหล่อนไว้ได้ทันคว่า ดึงหญิงสาวกลับมาเสียได้!
หยินหยางจื่อ มองเย่เทียนฉือด้วยหัวใจที่ยังไม่หายตกใจ พลันเอ่ยเสียงสั่น “คุณชายเย่... ข้าน้อยหลินฉาน ขอบคุณท่านที่ไว้ชีวิตข้าน้อยมา!”
เย่เทียนฉือส่ายหน้ารำพึง “เจ้าไม่ต้องเกรงใจ ถ้าข้าเจ้ากอดข้าไว้แน่น ๆ เจ้าแค่กำชายเสื้อข้าก็พอ”
พอพูดได้เพียงเท่านั้น หลินชานก็พยักหน้า กำเสื้อผ้าเย่เทียนฉือไว้อีกครั้ง มองเห็นว่ามือหล่อนสั่นระริก ๆ เช่นนี้จะกำได้มั่นคงได้เช่นไร?
ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพลันได้ยินเสียงของหงเยวี่ยจือลอยมากจากกระบี่ใหญ่เบื้องหน้า “อาจารย์ซื่อเซียว ยังช้าเกินไปอยู่ดี ขออีกหน่อยได้ไหม?”
ได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนฉือขมวดคิ้วทันที รีบพูดกับหลินชานเบื้องหลัง “กอดข้าไว้!”
“อยากเร็วอีกหรือ?” ซื่อเซียวหัวเราะ “ได้ ยามนี้ข้าเองจะทำให้เจ้าสมปรารถนาซักครั้ง”
เสียงพูดจบลง ซื่อเซียวก็พุ่งพลังร่ายคาถา อัดพลังวิญญาณเข้าไปในกระบี่บินทั้งสองเล่มอีกครั้ง!
ฉัวะ!
กระบี่บินพลันแล่นทะยานถึงขีดสุด หลินชานกรีดร้องเสียงหลงแล้วรีบสวมกอดเอวของเย่เทียนฉือแน่น!