ยิ่งเข้าใกล้หน้าประตูสำนัก กระบี่บินก็ยิ่งเชื่องช้าลง
แต่ไกลๆ เย่เทียนฉือก็มองเห็นหน้าประตูสำนักชิงเสวียนแล้ว ณ หน้าประตูสำนักขณะนี้มีผู้คนมารวมตัวกันไม่น้อย ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกเดียวกับเย่เทียนฉือ คือศิษย์ใหม่ที่เข้ามาในวันนี้ มาจากเมืองอื่นๆ ในเมืองชิงโจว
"ถึงแล้ว"
กระบี่บินร่อนลง เย่เทียนฉือก้มหน้ามองหลินชานในอ้อมแขนแล้วกล่าว
หลินชานค่อยๆ ลืมตา มองออกไปข้างนอก หัวใจตื่นเต้นระรัว ขณะเดียวกันก็รู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง
เมื่อทั้งสองลงสู่พื้น หลินชานก็โล่งใจทันที มองไปทางเย่เทียนฉือแล้วกล่าวว่า
"ท่านเย่ ขอบพระคุณท่านที่ช่วยชีวิตข้า ข้าน้อยมิรู้จะทดแทนบุญคุณท่านอย่างไร มีเพียงจี้หยกที่แม่ทิ้งไว้ให้ ขอมอบแก่ท่าน..."
พูดจบ นางก็จะแกะจี้หยกที่คล้องคอออกมามอบให้เย่เทียนฉือ
เย่เทียนฉือรีบห้ามนางไว้ แล้วกล่าวว่า "ในเมื่อเป็นของวิเศษที่แม่ของเจ้าฝากไว้ ก็ยิ่งต้องเก็บรักษาให้ดี"
"ข้าไม่ต้องการให้เจ้าตอบแทน เข้าสำนักแล้ว จำไว้ว่าต้องดูแลตัวเองให้ดี"
"ท่านเย่..." หลินชานเอ่ยปากแต่กลับพูดไม่ออก รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นที่สุด รู้สึกเพียงว่าร่างกายของเย่เทียนฉือสูงใหญ่ผิดปกติ ดวงตาอดที่จะร้อนผ่าวไม่ได้
"ได้นะไอ้โง่เย่ ไม่คิดว่าเจ้าจะยังไม่ตาย..."
ขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะเย้ยหยันของหงเยวี่ยจือก็ดังมาจากไม่ไกลนัก
เย่เทียนฉือมองหงเยวี่ยจือแวบหนึ่ง แล้วกล่าวเย็นชาว่า "หงเยวี่ยจือ..."