คร่าชีวิตผู้คนเรียบร้อยแล้ว หลิวเฟยหยานจึงเผยรอยยิ้มผ่อนคลายออกมา แล้วถามเย่เทียนฉือว่า "เทียนฉือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดอาจารย์จึงต้องฆ่าคนในตระกูลไช่ให้หมดสิ้น?"
เย่เทียนฉือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "เพราะตัดหญ้าต้องถอนราก ลมฤดูใบไม้ผลิพัดมาก็งอกใหม่ หากอาจารย์ไม่ฆ่าคนที่นี่ให้หมดสิ้น วันใดที่ตระกูลไช่กลับมามีอำนาจ ก็จะคิดแค้นตอบแทนอาจารย์ ยามนั้นภัยภายหลังยิ่งใหญ่กว่าเดิมนัก..."
"โอ้?!"
ต่อคำตอบของเย่เทียนฉือ หลิวเฟยหยานประหลาดใจยิ่งนัก
ต้องรู้ว่าเมื่อวานเวลานี้ เย่เทียนฉือยังเป็นเด็กโง่เขลาที่สติไม่ปกติ ใครจะคิดว่าพอฟื้นสติได้เพียงคืนเดียว เด็กผู้นี้กลับฉลาดปราดเปรื่องเช่นนี้ จิตใจราวกับเติบโตเป็นผู้ใหญ่ทันที!
"เทียนฉือ เจ้าฉลาดนัก ตอบได้ไม่ผิดเพี้ยนเลย"
"บทเรียนแรกที่อาจารย์จะสอนเจ้า ก็คือสิ่งนี้!"
"ทำการสิ่งใด หากไม่ทำก็ไม่ทำ หากทำก็ต้องทำให้ถึงที่สุด! ฆ่าคน หากไม่ฆ่าก็ไม่ฆ่า หากฆ่าก็ต้องฆ่าให้หมดสิ้น!" หลิวเฟยหยานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น
"ศิษย์เข้าใจแล้ว" เย่เทียนฉือรีบพยักหน้ารับ แล้วหันไปมองไชคุนพ่อบ้านแห่งตระกูลไช่พร้อมกับหลิวเฟยหยาน พลางเอ่ยว่า "ยังเหลืออีกหนึ่งคน"
ตระกูลไช่เลือดท่วมดิน ไชคุนผู้นี้ถึงตอนนี้แตกตื่นจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว
เขาจ้องหลิวเฟยหยานด้วยสายตาหวาดกลัวสุดขีด เอ่ยขอชีวิตด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "ท่านผู้หญิงโปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าน้อยสำนึกผิดแล้ว! ข้าน้อยยินดีรับใช้ท่านผู้หญิงดั่งวัวดั่งม้า ขอท่านผู้หญิงเมตตา ยกโทษให้ข้าน้อยสักครั้งเถิด!"