เย่เทียนฉือพลังวิญญาณเหือดแห้ง ประกอบกับถูกกักอยู่ในมหาม่านพิธีชิงวิญญาณเป็นเวลานานเกินไป ก้าวเท้าจึงอ่อนลอย เกือบยืนไม่อยู่
"ศิษย์น้องเทียนฉือ!"
ฉินซวงเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาประคอง
ซู่ชิงเยวี่ยในใจก็พลันตึงเครียดขึ้นมาเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้พุ่งเข้าไปหาเย่เทียนฉือเหมือนฉินซวง
"ศิษย์น้อง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" ฉินซวงประคองเย่เทียนฉือแล้วถาม
เย่เทียนฉือส่ายหน้า แล้วมองไปที่ศพของจ้าวหลิงซวีอย่างอ่อนแรง ก่อนจะพูดว่า "ศิษย์พี่ ข้าน้อยไม่เป็นไร"
ฉินซวงดีใจ "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"
ซู่ชิงเยวี่ยก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
"ศิษย์พี่ กับชิงเยวี่ย ไม่ได้บาดเจ็บอะไรใช่หรือไม่?" เย่เทียนฉือมองทั้งสองคนแล้วถาม
ฉินซวงหันไปมองซู่ชิงเยวี่ยด้านหลังแวบหนึ่งแล้วพูด "พวกข้าเป็นแค่บาดแผลภายนอก ไม่เป็นไร"
"ก็ดี" เย่เทียนฉือเผยรอยยิ้มบางๆ แห่งความสุขที่มุมปาก พูดกับฉินซวง "ต้องขอบคุณที่พวกเจ้ามาช่วยข้าน้อย มิเช่นนั้นตอนนี้ข้าน้อยคงถูกจ้าวหลิงซวีชิงร่างไปแล้ว"
พูดจบ เขาก็หันไปมองซู่ชิงเยวี่ยอีกครั้ง
ซู่ชิงเยวี่ยสีหน้ายังคงสงบนิ่ง เพียงแต่ความเย็นชาลดน้อยลงไปบ้าง พูดกับเย่เทียนฉืออย่างเฉยเมย "เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"
รอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าเย่เทียนฉือยิ่งเข้มข้นขึ้น
เมื่อครู่ภรรยาชิงเยวี่ยร้อนใจและโกรธแค้นเพียงใด เขาเห็นอยู่ในสายตาหมด ภรรยาชิงเยวี่ยเพียงแค่เย็นชาชินแล้ว ไม่ชอบแสดงออกมาให้เห็นเท่านั้น
"ไม่น่าเชื่อเลย ใหญ่โตเป็นถึงผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักชิงเสวียน กลับทำเรื่องน่าอดสูเช่นนี้ได้ลงคอ..."