จงเว่ยกั๋วกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง
ชิ้นเนื้อไก่ที่ยังไม่ได้ลิ้มรสชาติอย่างละเมียดละไม ก็ถูกกลืนลงท้องไปเรียบร้อย
ความอ่อนโยนและความพอใจบนใบหน้าของเขาหายไปในพริบตา
สิ่งที่มาแทนที่คือความสุขุมและความดุเดือดที่สมกับเป็นหัวหน้าแผนกข่าวกรอง
"โฮ่ง! โฮ่งๆ——"
เสียงเห่าดังขึ้นอีก ใกล้กว่าเดิม
เสียงทุ้มต่ำ ก้องกังวาน เต็มไปด้วยความก้าวร้าวอย่างชัดเจน
จงเว่ยกั๋วเงี่ยหูฟังอย่างละเอียด
ใจก็จมลงสู่ก้นบึ้งในทันที
นี่ไม่ใช่หมาจรจัดที่เห่าไปเรื่อยเปื่อยตามป่าเขา
นี่คือหมาล่าเนื้อพันธุ์ดำหลังเทาที่ผ่านการฝึกมาเป็นอย่างดี
หมาพวกนี้ประสาทรับกลิ่นไวจนน่ากลัว
ถูกฝึกมาเพื่อไล่ตามกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นคนแปลกหน้าในภูมิประเทศป่าที่ซับซ้อนโดยเฉพาะ
จงเว่ยกั๋วก้มลงมองเสื้อคลุมทหารบนตัว
ถึงแม้หมานเป่าจะทายาสรรพคุณวิเศษให้เขาแล้ว
บาดแผลก็ถูกพันด้วยผ้าสะอาดเรียบร้อยแล้ว
แต่เมื่อวานเขาเสียเลือดไปมาก เสื้อผ้าชั้นในชั้นนอกถูกเลือดชุ่มไปหมดแล้ว
สำหรับสุนัขตำรวจที่ผ่านการฝึกมาแล้ว
ตอนนี้เขาก็เหมือนเป้าลมหายใจที่ส่งกลิ่นฉุนจัด
ถึงแม้จะซ่อนอยู่ใต้ดินลึกสามฟุต ก็ถูกขุดขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
สายลมบนเขาพัดผ่านมาอีกครั้ง
ครั้งนี้ไม่เพียงแต่นำเสียงเห่ามาเท่านั้น