"ปัง! ปัง! ปัง!"
เสียงปืนยาวเก่ายิงก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ดังกึกก้องจนแทบแก้วหูแตก
กระสุนไร้ความแม่นยำ ส่วนใหญ่พุ่งเข้าใส่ยอดไม้เหนือหัวของหมานเป่ากับจงเว่ยกั๋ว
ลูกตะกั่วหยาบกระเด็นกระดอนไปมาระหว่างใบไม้ ทำให้กิ่งไม้แห้งปลิวว่อน
ไม่เว้นจังหวะก็มีกิ่งไม้หัก "กรอบ" หล่นลงมา
จงเว่ยกั๋วพลันก้มตัวลงโดยสัญชาตญาณ
เขาอดทนกับความเจ็บปวดที่ขา พยายามจะดึงหมานเป่าเข้าไปกอดไว้ใต้เสื้อคลุมทหารของตัวเอง
แต่หมานเป่ากลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
หล่อนยื่นมือน้อยๆ อวบอ้วนออกมา ตบเบาๆ ที่แขนของพ่อสุดที่รักเพื่อบอกให้เขาวางใจ
อีกมือหนึ่งของหล่อน ถือลำโพงบลูทูธกันน้ำสีดำเอาไว้
เจ้ากล่องเล็กทรงกระบอกนี้ ตัวเครื่องหุ้มด้วยซิลิโคนกันกระแทก
ในยุคนี้ ของแบบนี้มองไปก็เหมือนก้อนเหล็กดำๆ ก้อนหนึ่ง
หมานเป่าหยิบสิ่งของที่ดูทันสมัยอีกรายการหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม
นั่นคือนาฬิกาอัจฉริยะที่ในชาติก่อนใช้ฟังเพลงกับบันทึกข้อมูลการออกกำลังกาย
หน้าจอสีดำของนาฬิกาสว่างขึ้น เปล่งแสงเย็นๆ ออกสีน้ำเงิน
ในป่าลึกบนเขาสูงในปี 1940 แสงสีน้ำเงินนั่นช่างดูประหลาดเหลือเชื่อ
หมานเป่าใช้นิ้วอ้วนๆ สั้นๆ ปัดไปมาบนหน้าจอสองที
เปิดฟังก์ชันบลูทูธ
หน้าจอก็ขึ้นข้อความ "เชื่อมต่อแล้ว" ขึ้นมาทันที
หมานเป่าหัวเราะแหะๆ ยกมือเล็กๆ ขึ้น
แล้วโยนลำโพงทรงกระบอกสีดำนั้นให้ลอยไปไกลๆ