“พูดตามตรง กินข้าวข้างนอกอร่อยกว่าเยอะ กินอยู่ในเขาวงกตแล้วรู้สึกอึดอัดชะมัด”
หลินจื่อลั่ววางชามกับตะเกียบลง แล้วพูดอย่างสบายใจ
ตอนที่เขาออกมาจากเขาวงกตแห่งความสิ้นหวัง ก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว
ตอนนั้นเอง เขาถึงได้รู้ว่าศึกประลองกำลังรายบุคคลของมหานครผีจบลงแล้ว
จากนั้นเขาก็พาต้าฉ่าเร่งเดินทางไปยังหมู่บ้านรอบ ๆ มหานครผีโดยไม่หยุดพัก
หลังผ่านทั้งเขาวงกตและการเปลี่ยนอาชีพมาแล้ว ซอมบี้ในตอนนี้ก็ไม่อาจคุกคามหลินจื่อลั่วได้แม้แต่น้อย
ต่อให้ถูกซอมบี้ล้อมไว้ หลินจื่อลั่วก็ยังฆ่าฝ่าออกมาได้อย่างง่ายดาย
เขาเดินทางต่อไปจนถึงห้าทุ่ม
มนุษย์หนึ่งคนกับซอมบี้หนึ่งตัวถึงได้หาบ้านว่างหลังหนึ่งในหมู่บ้านเล็ก ๆ เป็นที่พักพิง
แม้ว่าตอนนี้บ้านทั้งหมู่บ้านจะว่างเปล่าก็ตาม
หลินจื่อลั่วที่กินมื้อค่ำเสร็จแล้วมองต้าฉ่าซึ่งยังกอดไก่ย่างแทะอยู่
นี่เป็นไก่ย่างตัวที่แปดที่มันแทะแล้ว!
หลายวันที่ต้องอยู่ข้างนอกคงทำเอาเด็กน้อยอัดอั้นแย่เลย
หลินจื่อลั่วเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาหยิบม้วนหนังสือแผ่นหนึ่งออกมาจากพื้นที่จัดเก็บของ
【ม้วนคัมภีร์วิชาลูกไฟ】
ก่อนหน้านี้หลินจื่อลั่วไม่เคยยอมให้ลูกแก้วจิ่วหลีกลืนกินม้วนหนังสือแผ่นนี้เลย
ถึงอย่างไรมันก็เป็นเวทโจมตีหมู่ที่มีอานุภาพรุนแรงและใช้ได้เพียงครั้งเดียว
แต่ตอนนี้ ถึงเวลาที่มันจะได้แสดงประโยชน์อย่างแท้จริงแล้ว!
จู่ ๆ เปลวไฟสีส้มแดงก็ลุกโชนขึ้นกลางฝ่ามืออีกข้างที่ว่างอยู่ของหลินจื่อลั่ว
เขาหลับตาลงก่อน แล้วตั้งใจสัมผัสเปลวไฟก้อนนั้นอย่างละเอียด