หลินจื่อลั่วไม่ตอบ เขาเดินเข้าไปหาผู้หญิงที่ทำให้เขาเคียดแค้นมานานสิบปี
คิ้วของเย่าจิ้งหานขมวดแน่นยิ่งขึ้น “เธอไม่พูดหมายความว่ายังไง ถ้าไม่พูดฉันไปแล้วนะ”
พูดจบ เย่าจิ้งหานก็ลุกขึ้นยืน
ตอนนั้นเอง หลินจื่อลั่วเดินมาถึงตรงหน้าเย่าจิ้งหานแล้ว
เขายื่นมือข้างหนึ่งออกไปอย่างรวดเร็ว บีบคอเย่าจิ้งหานไว้ในมือ
เย่าจิ้งหานไม่มีทางคิดเลยว่าหลินจื่อลั่วที่ก่อนหน้านี้ตามใจเธอทุกอย่างจะทำเรื่องแบบนี้
เธอดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไร้ประโยชน์
เรี่ยวแรงของหลินจื่อลั่วมากกว่าเย่าจิ้งหานที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจหลายเท่า
“วันที่ 16 มีนาคม ปี 478 โรงแรมซูเปอร์โมเดิร์น มหานครผี ใช้จ่าย 53,239 หยวน”
เสียงทุ้มต่ำของหลินจื่อลั่วดังขึ้น เย่าจิ้งหานดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจว่าเขาพูดถึงอะไร
เธอเห็นเพียงมีดสั้นคมกริบเล่มหนึ่ง
.........
“วันที่ 29 มีนาคม ปี 478 โรงแรมไคตี้ มหานครผี ใช้จ่าย 109,984 หยวน”
หลินจื่อลั่วพูดต่อไปโดยไม่สนใจใคร
ในที่สุดเย่าจิ้งหานก็เข้าใจ นี่คือบันทึกการเปิดห้องพักของเธอกับหลี่เห่าป๋อนี่เอง!
เธออยากอธิบาย อยากร้องขอชีวิต แต่ไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย
“วันที่ 13 เมษายน ปี 478 บาร์ Confusion ใช้จ่าย 409,999 หยวน”
ดวงตาของเย่าจิ้งหานเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“วันที่ 25 เมษายน ปี 478 โรงแรมซูเปอร์โมเดิร์น มหานครผี ใช้จ่าย 84,320 หยวน”
“วันที่ 29 เมษายน ปี 478...”
หลินจื่อลั่วพูดประโยคเหล่านี้อย่างราบเรียบ ทั้งหมดล้วนสลักอยู่ในความทรงจำของเขาแล้ว
............
เขาผลักเธอลงไปบนเก้าอี้อย่างแรง
เย่าจิ้งหานในตอนนี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ความเสียใจ ความไม่เข้าใจ และความเคียดแค้น……
หลินจื่อลั่วก้มลงเก็บโทรศัพท์ที่เย่าจิ้งหานทำตกไว้บนพื้น
จากนั้นก็ใช้ลายนิ้วมือปลดล็อก เปิดโทรศัพท์ได้สำเร็จ
หน้าจอโทรศัพท์ค้างอยู่ที่หน้าต่างแชต
เย่า: “ฮิฮิ ฉันรอไม่ไหวแล้ว อยากไปหาเธอจะแย่แล้ว”
หลี่: “บอกหลินจื่อลั่วหรือยัง ถ้าไม่บอกก็ไม่สนุกน่ะสิ”
เย่า: “บอกแล้ว เขายังคิดว่าฉันไปสอนพิเศษให้คนอื่นจริง ๆ อยู่เลย”
หลี่: “แล้วของขวัญวันเกิดที่ให้เธอเตรียมไว้ให้เขาล่ะ”
เย่า: “ไม่ต้องห่วง เตรียมไว้แล้ว เธอก็อย่าลืมกระเป๋าใบนั้นที่ฉันถูกใจล่ะ”
ในหน้าต่างแชตมีวิดีโออยู่คลิปหนึ่ง
เมื่อเห็นวิดีโอที่คุ้นตา หลินจื่อลั่วก็แตะเปิดเบา ๆ แล้วหันหน้าจอไปทางเย่าจิ้งหาน
ในวิดีโอ เย่าจิ้งหานยืนอยู่หน้ากล้องและเริ่มพูด
“หลินจื่อลั่ว สุขสันต์วันเกิดนะ”
“เธอลองใช้สมองคิดดูหน่อยสิ ฉันเป็นสาวงามประจำมหาวิทยาลัยโมตู จะไปชอบเด็กกำพร้าที่ไม่มีเงินสักแดงอย่างเธอได้ยังไง นอกจากหน้าตาแล้วเธอก็ไม่มีอะไรเลย”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายใหญ่ตระกูลหลี่กำชับเป็นพิเศษ คนอย่างเธอฉันยังขี้เกียจจะชายตามองด้วยซ้ำ”
“แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณเธอจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันก็คงไม่ถูกเถ้าแก่น้อยหลี่สนใจ แล้วได้ของมามากมายขนาดนี้”
เป็นเพียงวิดีโอสั้น ๆ คลิปหนึ่ง
เย่าจิ้งหานที่ฟุบอยู่บนเก้าอี้เบิกตากว้าง
เธอไม่เข้าใจเลยว่า วิดีโอที่เธอแอบถ่ายไว้คนเดียวเมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อน ทำไมถึงมีคนพูดออกมาได้ทุกคำไม่ผิดเพี้ยน
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
หลินจื่อลั่วหัวเราะออกมา
......
ศีรษะหล่นลงพื้น
หลินจื่อลั่วนั่งลงบนพื้น
ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ!
สิบปีนะ!
สิบปีเต็ม ๆ!
สิบปีนี้ช่างยากลำบากเหลือเกิน!
แต่ยังไม่พอ!
ยังเหลือหลี่เห่าป๋อที่ซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์! ยังเหลือตระกูลหลี่แห่งจิงตู!
ตอนนั้นเอง เสียงสังเคราะห์กลไกก็ดังขึ้นข้างหูของหลินจื่อลั่ว
“ติ๊ง ยินดีด้วย โฮสต์ย้อนกลับมาเกิดใหม่เมื่อสิบปีก่อนได้สำเร็จ เปิดใช้งานระบบโกงเกมยุคสิ้นโลก”
หลินจื่อลั่วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา
เวลาบนหน้าจอแสดงว่า 6:00 น.
เป็นไปได้ยังไง!
เกมยุคสิ้นโลกน่าจะมาเยือนทั่วโลกตอนเจ็ดโมงเช้า และเปลี่ยนโลกทั้งใบให้กลายเป็นเกมเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก
โลกทั้งใบจะถูกเปลี่ยนเป็นข้อมูลเกม ตอนนั้นระบบถึงควรจะปรากฏขึ้น
แถมเชฟรอนระดับซูเปอร์นี่อีก...
ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย
“ติ๊ง ระบบโกงเกมยุคสิ้นโลกสามารถเจาะข้อมูลในเกมยุคสิ้นโลก เพื่อมอบประสบการณ์การเล่นเกมที่ดียิ่งขึ้นให้โฮสต์”
“ระบบผูกมัดกับโฮสต์เสร็จสมบูรณ์แล้ว ขอให้โฮสต์สุ่มเชฟรอนระดับซูเปอร์ชิ้นแรก”
หลินจื่อลั่วเริ่มวิเคราะห์สิ่งที่ได้ยินอย่างรวดเร็ว
เกิดใหม่เหรอ?
นี่คือระบบที่ฉันได้รับหลังจากเกิดใหม่งั้นเหรอ?
แต่ระบบนี้อธิบายตัวเองไว้ว่าทรงพลังขนาดนั้นเชียว!
ถึงกับเจาะข้อมูลของเกมยุคสิ้นโลกได้ด้วย!
แม้หลินจื่อลั่วจะไม่เชื่อ แต่ก็ลองเอ่ยออกไปว่า “สุ่มเชฟรอนระดับซูเปอร์ชิ้นแรก”
“ติ๊ง เชฟรอนระดับซูเปอร์ชิ้นแรกกำลังสุ่ม”
“ติ๊ง ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับเชฟรอนระดับซูเปอร์: อัตราดรอปสัมบูรณ์”
“ติ๊ง อัตราดรอปสัมบูรณ์: เพิ่มอัตราดรอปไอเทมจากซอมบี้ทุกตัวที่ผู้เล่นสังหารระหว่างเล่นเกม จาก 1% เป็น 100%”
(เนื้อหาในตอนนี้ถูกตัดทอนแล้ว)