(เรื่องนี้เกิดขึ้นในดาวบลูสตาร์โลกคู่ขนาน โลกทัศน์ของดาวบลูสตาร์ ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์โลก จำนวนประชากร วัฒนธรรมของประเทศต่าง ๆ พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ และอื่น ๆ ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับโลกความเป็นจริง)
“ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอม!”
เสียงคำรามดังขึ้นจากห้อง 404 หอพักมหาวิทยาลัยโมตู
หลินจื่อลั่วผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ใบหน้าของเขาซีดขาว เหงื่อท่วมศีรษะ ราวกับเพิ่งฝันร้ายมา
“เกิดอะไรขึ้น ฉันไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?”
หลินจื่อลั่วยังขวัญเสียไม่หาย เขายกมือทั้งสองข้างกุมใบหน้าแล้วลูบไปมา อยากให้ตัวเองได้สติ
แต่นี่มือกับหน้าของฉันเหรอ?
เขาสัมผัสได้ถึงความเรียบลื่นของฝ่ามือที่ลูบผ่านใบหน้า
เขาก้มมองฝ่ามือของตัวเอง
มือที่เห็นตรงหน้าขาวผ่องและเรียบเนียน แตกต่างจากมือทั้งสองข้างที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยหนังด้านของเขาอย่างสิ้นเชิง
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หลินจื่อลั่วมองไปรอบ ๆ
ที่นี่คือหอพักสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของฉันเหรอ?
สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยกระตุ้นความทรงจำที่ถูกผนึกไว้นานสิบปี ความทรงจำที่ห่างหายไปนานผุดขึ้นในสมองของหลินจื่อลั่ว
“ใช่แล้ว นี่คือหอพักสมัยมหาวิทยาลัยจริง ๆ! ฉันยังพอจำผังห้องแบบนี้ได้!”
เขาพูดอย่างตื่นเต้น ก่อนจะรีบลงจากเตียง
เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะสวมรองเท้า ก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ
เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาในกระจก หลินจื่อลั่วก็ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น
ใบหน้านี้เดิมทีควรเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่าเกลียด แต่ตอนนี้กลับสะอาดเกลี้ยงเกลา
สิบปีแล้ว!
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นทำให้หลินจื่อลั่วไม่เคยส่องกระจกด้วยความสมัครใจอีกเลย
เขากลับไปที่ห้องพัก หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดปฏิทินดู
[วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 478 ปฏิทินดาวบลูสตาร์]
เวลา สถานที่ รูปลักษณ์ภายนอก รวมถึงสภาพร่างกายของตัวเองในตอนนี้...
ฉันเกิดใหม่แล้ว!
ฉันกลับมาเกิดใหม่ในวันที่เกมยุคสิ้นโลกมาเยือน!
ในที่สุดหลินจื่อลั่วก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นตรงหน้า!
…………
“สองคนนั้นซึ่งอยู่ฝ่ายเป็นกลางมาโดยตลอด เป็นจ้าวสงครามที่เชิญฉันไป บอกว่าจะฉลองที่ฉันได้เป็นจ้าวสงคราม”
“ระหว่างที่พวกเรากำลังคุยกัน เย่าจิ้งหานก็นำจ้าวศพดิบตนหนึ่งบุกเข้ามา! พวกนั้นร่วมมือกับจ้าวสงครามสองคนที่แปรพักตร์ สังหารฉัน!”
“ไม่รู้ว่าจ้าวศพดิบตนนั้นตกลงอะไรกับตระกูลหลี่ไว้ ที่สำคัญกว่านั้นคือทำไมถึงมีเขตอาคมระดับตำนานที่ล็อกเป้าหมายได้อย่างสมบูรณ์แบบ?”
หลินจื่อลั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางนึกย้อนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนตัวเองตาย
เย่าจิ้งหาน!
แค่คิดถึงชื่อนี้ ความเกลียดชังไร้ขอบเขตก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจหลินจื่อลั่ว เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
แฟนสาวที่เคยนอนเตียงเดียวกับเขา!
แฟนสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นดาวมหาวิทยาลัยโมตู!
ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ!
ก่อนวันสิ้นโลก เธอเข้าหาหลินจื่อลั่วตามคำสั่งของคุณชายตระกูลหลี่ ลับหลังก็ใช้วิธีน่ารังเกียจสารพัดเล่นงานเขา หวังทำลายทั้งชีวิตและจิตใจของเขา!
หลังวันสิ้นโลกมาเยือน เมื่อทั้งสองได้พบกันอีกครั้ง เธอก็ร่วมมือกับคุณชายตระกูลหลี่ หาโอกาสลอบทำร้ายเขา
โชคดีที่ตอนนั้นหลินจื่อลั่วดวงแข็ง แม้ใบหน้าจะถูกทำลาย แต่ก็ยังรอดชีวิตมาได้
ถึงอย่างนั้น เย่าจิ้งหานก็ยังไม่ยอมปล่อยหลินจื่อลั่วไป
เธออาศัยการพิทักษ์จากตระกูลหลี่ ไล่ล่าและกดขี่หลินจื่อลั่วไม่หยุด ราวกับแมวหยอกหนู
หลินจื่อลั่วเพียงคนเดียวจะไปต่อกรกับตระกูลหลี่ หนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของประเทศหลงกั๋วได้อย่างไร
ต้องรู้ไว้ว่าที่นี่คือประเทศหลงกั๋วบนดาวบลูสตาร์
แม้ประเทศหลงกั๋วทั้งประเทศจะอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาล
แต่อิทธิพลของสามตระกูลใหญ่ในประเทศหลงกั๋วก็ไม่อาจมองข้ามได้
พูดให้เข้าใจก็คือ พวกเขาเป็นจักรพรรดิท้องถิ่นตามตำนานนั่นเอง
ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละตระกูลในสามตระกูลใหญ่ต่างก็มีรากฐานที่น่าเหลือเชื่อ
พวกเขาใช้วิชาลับล้างสมองคนเพื่อฝึกสมุนสังหารจำนวนมากให้ภักดีต่อตระกูลอย่างหมดใจ อีกทั้งยังมีวิชาลับที่ช่วยยกระดับสมรรถภาพร่างกายของคนได้...
วิชาลับเหล่านี้ทำให้ขุมกำลังของสามตระกูลใหญ่ขยายตัวอย่างยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีกหลังวันสิ้นโลก
โชคดีที่ช่วงแรกตระกูลหลี่ไม่ได้เห็นหลินจื่อลั่วอยู่ในสายตา
จึงเปิดโอกาสให้เขาค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นท่ามกลางการดิ้นรนเอาชีวิตรอด
ถึงอย่างนั้น เมื่อหลินจื่อลั่วผ่านความยากลำบากนับไม่ถ้วนจนทะลวงถึงเลเวล 90 และกลายเป็นจ้าวสงครามคนที่สิบของประเทศหลงกั๋ว
เขาก็ยังไม่ทันได้แก้แค้นเย่าจิ้งหาน
ก็ถูกเย่าจิ้งหานพาจ้าวศพดิบตนหนึ่งมาพร้อมกับจ้าวสงครามอีกสองคน ใช้ไอเทมระดับตำนานสังหารเขา
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา หลินจื่อลั่วเกลียดเย่าจิ้งหานเข้ากระดูก ทุกนาทีทุกวินาทีล้วนอยากฆ่าเธอให้ตาย!
ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหลี่คอยพิทักษ์เธออยู่ตลอด...
จริงสิ! ฆ่าเธอ!
หลินจื่อลั่วตื่นเต้นจนมือเริ่มสั่น
ฉันเกิดใหม่แล้ว!
วันสิ้นโลกยังมาไม่ถึง!
เย่าจิ้งหานยังเป็นแฟนสาวของฉันในสายตาคนอื่น!
ฉันจัดการเธอล่วงหน้าได้เลย!
เดี๋ยวก่อน ดูเวลาก่อน!
หลินจื่อลั่วรีบทำให้ตัวเองสงบลง
นี่เป็นนิสัยที่ต้องฝึกให้ติดตัวในวันสิ้นโลก มีเพียงตอนที่ใจเย็นถึงขีดสุดเท่านั้น จึงจะคิดได้ง่ายขึ้น
เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าของตัวเองออกมาอีกครั้ง
ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายห้าโมงยี่สิบสี่นาที
บนโทรศัพท์มีข้อความจากเย่าจิ้งหานอยู่หนึ่งข้อความ
รหัสคือ...วันเกิดของเย่าจิ้งหาน
หลินจื่อลั่วซึ่งมีความแค้นดุจทะเลเลือดกับเย่าจิ้งหาน จะลืมตัวเลขนี้ได้อย่างไร
หลังปลดล็อกโทรศัพท์ หลินจื่อลั่วก็อ่านข้อความ
“จื่อลั่ว คืนนี้หกโมงฉันต้องออกไปติวให้เด็ก ขอโทษนะ วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ ฉันเลยไปฉลองเป็นเพื่อนไม่ได้”
ดูแค่เนื้อหาข้อความ คุณคงคิดว่าเธอเป็นเด็กสาวดี ๆ ที่พึ่งพาตัวเองได้
ข้อสงสัยเดียวคือทำไมถึงต้องไปติวให้คนอื่นในวันเกิดของแฟนตัวเอง
มีเพียงหลินจื่อลั่วที่รู้ว่า นั่นไม่ใช่การไปติวให้เด็ก แต่เป็นการไปติวบนเตียงให้คุณชายใหญ่ตระกูลหลี่ต่างหาก!
คุณชายตระกูลหลี่มีชื่อเต็มว่าหลี่เห่าป๋อ
หลินจื่อลั่วไม่เคยรู้เลยว่าหลี่เห่าป๋อแค้นเขาด้วยเหตุผลอะไร ต่อให้ชาติก่อนตายไปแล้วก็ยังไม่รู้
เขารู้เพียงข่าวเลือนรางเรื่องหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นความแค้นที่พ่อผู้ล่วงลับของเขาทิ้งไว้
ส่วนหลี่เห่าป๋อผู้สูงส่งก็เป็นปรปักษ์กับหลินจื่อลั่วอย่างยิ่ง คอยแกล้งหยอกเขาราวกับแมวเล่นกับหนูมาตลอด
เย่าจิ้งหานเองก็ทำตามคำสั่งของหลี่เห่าป๋อ แสร้งคบหากับหลินจื่อลั่ว ลับหลังก็สารพัดทั้งใส่ร้าย กลั่นแกล้ง และเหยียดหยาม
แล้วหลินจื่อลั่วจำเรื่องทั้งหมดได้ชัดเจนขนาดนี้ได้อย่างไร?
เพราะคืนนี้ตอนหนึ่งทุ่ม ตอนที่เขาฉลองวันเกิดอยู่ในหอพักเพียงลำพัง
หลี่เห่าป๋อส่งวิดีโอที่เย่าจิ้งหานปรนนิบัติเขา พร้อมกับใบแจ้งค่าใช้จ่าย และวิดีโอ “อวยพรวันเกิด” ของเย่าจิ้งหานมาให้หลินจื่อลั่ว
บังเอิญว่าตอนหนึ่งทุ่มก็เป็นเวลาที่ “เกมยุคสิ้นโลก” มาเยือนพอดี
หลินจื่อลั่วที่ถูกกระหน่ำด้วยเรื่องพวกนี้เสียใจจนพลาดช่วงเวลาพัฒนาตัวเองที่ดีที่สุด ทำให้ตามหลังคนอื่น
หลินจื่อลั่วที่เกิดใหม่ในตอนนี้จะไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาเย่าจิ้งหาน
“จิ้งหาน ไม่เป็นไร ถ้าคืนนี้คุณมีธุระ งั้นเรามาเจอกันก่อน ไปที่โกดังร้างหลังสนามกีฬากันเถอะ”
หลังส่งข้อความเสร็จ หลินจื่อลั่วก็เริ่มค้นข้าวของไปทั่ว
ในที่สุด เขาก็นึกออกเลือนรางและพบมีดสั้นคมกริบเล่มหนึ่งใต้เตียงของเพื่อนร่วมห้อง
อย่าถามเลยว่าทำไมถึงมีของแบบนี้
ให้ตายสิ ใครเคยเรียนมหาวิทยาลัยบ้างไม่รู้ว่าถ้าในหอพักชายไม่มีอาวุธประจำกายอยู่สักสองสามชิ้น จะเรียกว่าหอพักชายได้อย่างไร
หลินจื่อลั่วซ่อนมีดสั้นไว้ในอกเสื้อ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
เย่าจิ้งหานตอบข้อความกลับมาแล้ว
“ก็ได้ ทำไมต้องไปเจอกันที่นั่นด้วยล่ะ? แต่ฉันต้องไปก่อนหกโมงนะ รีบหน่อย” — เย่าจิ้งหาน
เพราะฉันจะเอาชีวิตเธอน่ะสิ
หลินจื่อลั่วไม่ได้ส่งข้อความนี้ออกไป แต่ลบมันทิ้งแล้วส่งประโยคใหม่แทน
“เพราะฉันมีเซอร์ไพรส์จะให้คุณ”
เมื่อเห็นบนหน้าจอโทรศัพท์แสดงว่าส่งข้อความเรียบร้อยแล้ว
หลินจื่อลั่วก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าทันที แล้วสะพายเป้ที่ใส่เสื้อผ้าไว้
จากนั้นเปิดประตูหอพักแล้วเดินออกไป
ที่ทางเดินในหอพักชาย
มีคนไม่น้อยจับกลุ่มกัน บ้างคุยโม้ บ้างสูบบุหรี่
บางคนก็กำลังคุยกันว่าทำไมท้องฟ้าถึงกลายเป็นสีแดง
สีหน้าเย็นชาของหลินจื่อลั่วที่เป็นอยู่ก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันทีที่ก้าวออกจากห้อง
ไม่มีใครดูออกเลยว่าเขากำลังจะไปฆ่าคน!
โทรศัพท์ของนักศึกษาชายที่ยืนอยู่ข้างหน้ากำลังเปิดเสียงผู้เชี่ยวชาญอยู่
“ปรากฏการณ์ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงที่เกิดขึ้นทั่วโลกในครั้งนี้ เป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่พบได้ทุกห้าพันปี ขอให้ทุกคนอย่าตื่นตระหนกและดื่มด่ำกับทิวทัศน์อันงดงามได้เลย”
หลินจื่อลั่วเองก็มองท้องฟ้าสีแดงฉาน
มีเพียงเขาที่รู้ว่านี่เป็นสัญญาณว่า “เกมยุคสิ้นโลก” กำลังจะมาเยือน
คนตรงหน้าเหล่านี้ยังใช้ชีวิตกันอย่างสบายใจ
แต่พอถึงหนึ่งทุ่ม หลัง “เกมยุคสิ้นโลก” มาเยือนแล้ว
บางคนกลายเป็นซอมบี้ บางคนถูกซอมบี้กัด ส่วนคนที่ยังรอดชีวิตก็ไม่รู้ว่าจะเหลืออยู่สักกี่คน
หลินจื่อลั่วเดินลงบันไดไปชั้นล่าง
เขาทบทวนสิ่งที่จะเกิดขึ้นในใจตั้งแต่ต้นจนจบ
เขารู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองเดินข้ามสนามกีฬาและมาถึงหน้าโกดังร้างแล้ว
โกดังร้างแห่งนี้แทบไม่มีใครมาในเวลากลางคืน
หลินจื่อลั่วกวาดตามองรอบ ๆ อย่างระมัดระวังอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสังเกตเห็น เขาก็เดินเข้าไปในโกดังร้าง
พอเข้าไปในโกดัง หลินจื่อลั่วก็เห็นเย่าจิ้งหานนั่งอยู่บนเก้าอี้
เมื่อก่อนฉันนี่มันโง่จริง ๆ!
หลินจื่อลั่วอดด่าตัวเองไม่ได้
ตอนนั้นเขาถูกความรักทำให้หน้ามืดตามัว จึงไม่เคยสังเกตเสื้อผ้าและของแบรนด์เนมราคาแพงที่เย่าจิ้งหานสวมใส่เลย
ของพวกนั้นต้องใช้เงินหลักแสนถึงจะซื้อได้
แล้วเย่าจิ้งหานที่มาจากครอบครัวธรรมดาจะมีปัญญาจ่ายไหวได้อย่างไร
เย่าจิ้งหานเองก็สังเกตเห็นหลินจื่อลั่วที่เดินเข้ามา
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้โดยไม่คิดจะลุกขึ้น
เธอพูดอย่างหงุดหงิดว่า “ทำไมคุณเพิ่งมาถึงล่ะ มีเซอร์ไพรส์อะไรก็รีบพูดสิ ฉันยังต้องไปติวอีกนะ”
——————
——————
นิยายเรื่องนี้เป็นแนว 【เกมบุกโลกความจริง】 เน้น 【สายข้อมูลเกม】 (ผู้อ่านที่ไม่คุ้นเคยกับแนวนี้สามารถค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมได้เอง)
ตัวเอกมีนิสัย 【เด็ดขาดในการสังหาร ยึดผลประโยชน์ของตัวเองเป็นที่ตั้งอย่างถึงที่สุด】
เนื้อหาเป็นแนว 【เกือบไร้เทียมทาน】 และ 【นิยายสะใจ】
ไม่มีนางเอก ไม่มีตัวถ่วง และไม่มีการยืดเยื้อ
ก่อนอ่าน ขอให้ผู้อ่านอ่านข้อมูลที่เกี่ยวข้องก่อน
ถ้าเห็นว่าข้อมูลตรงกับความชอบ ค่อยอ่านต่อ
หากไม่ตรงกับความชอบก็ออกไปก่อนได้ อย่าเสียเวลา
สายโลกสวยโปรดหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ เนื้อหาจะทำให้คุณไม่สบายใจอย่างมาก!