“ติ๊ง ขอแสดงความยินดี ผู้ใช้ได้รับการ์ดเสบียง 1 ใบ [เครื่องปรุงบาร์บีคิว 1 ซอง]”
“ติ๊ง ขอแสดงความยินดี ผู้ใช้ได้รับการ์ดเสบียง 1 ใบ [พาวเวอร์แบงก์ที่เหลือแบตเตอรี่ 50%]”
“ติ๊ง ขอแสดงความยินดี ผู้ใช้ได้รับไอเทมระดับบรอนซ์ [ดวงตาสอดส่อง]”
“ติ๊ง ขอแสดงความยินดี ผู้ใช้ได้รับการ์ดเสบียง 1 ใบ [เบอร์เกอร์ไข่ปูรสเลิศ]”
.........
ทันทีที่หลินจื่อลั่วเข้าใกล้ศพซอมบี้
เสียงแจ้งเตือนข้อมูลจำนวนมหาศาลก็ดังขึ้นข้างหู
เขาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
แบบนี้จะฟังรู้เรื่องได้ยังไงว่าได้อะไรมา?
“ไม่ใช่สิ เก็บของอัตโนมัติก็สะดวกดีอยู่หรอก แต่เสียงแจ้งเตือนนี่มันจะเวอร์เกินไปแล้วมั้ง” หลินจื่อลั่วบ่น
“ติ๊ง ขออภัย ระบบไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของผู้ใช้ ขณะนี้กำลังปรับปรุงความสามารถเก็บของอัตโนมัติให้ผู้ใช้”
“ติ๊ง ปรับปรุงการเก็บของอัตโนมัติเรียบร้อยแล้ว นับจากนี้จะแจ้งเฉพาะอุปกรณ์และไอเทมที่ผู้ใช้ได้รับเท่านั้น”
“ติ๊ง สำหรับการ์ดเสบียง ระบบจะจัดหมวดหมู่และเก็บไว้ในพื้นที่จัดเก็บของของผู้ใช้โดยอัตโนมัติ”
“เยี่ยมเลย ใส่ใจดีจริง ๆ” หลินจื่อลั่วฟังจบก็เอ่ยอย่างประหลาดใจ
เขาเปิดดูพื้นที่จัดเก็บของของตัวเอง
พบว่าการ์ดเสบียงถูกจัดระเบียบไว้เรียบร้อย กลายเป็นกองหลายกอง
กองซ้ายสุดเป็นอาหาร
นอกจากนี้ยังมีหมวดน้ำ หมวดเครื่องมือ หมวดของเสีย...
จัดหมวดหมู่ได้ละเอียดและใส่ใจสุด ๆ
คราวหน้าหลินจื่อลั่วก็ไม่ต้องค้นหาของจากกองการ์ดหนา ๆ อีก
เสบียงที่เก็บอัตโนมัติมาเมื่อครู่ นอกจาก [ดวงตาสอดส่อง] หนึ่งชิ้นแล้ว ก็ไม่มีอะไรพิเศษอีก
หลินจื่อลั่วไม่ได้ใส่ใจมากนัก แล้วเดินออกจากโรงเทนนิส