“ใครเป็นคนฆ่า?” หลี่เห่าป๋อถามกลับ
“ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นคนฆ่า?” เขาถามอย่างไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
“คุณชาย ผู้หญิงที่ตายคนนี้ ผมสืบประวัติมาแล้ว เป็นคนธรรมดามาก ครอบครัวก็ธรรมดามากเช่นกัน”
“ตามเหตุผลแล้ว เธอไม่น่าจะไปหาเรื่องคนที่มีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ จุดเดียวที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากคนอื่นคือเธอมีความเกี่ยวข้องกับคุณชาย ผมจึงคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธออาจเกี่ยวข้องกับคุณชายก็ได้” ชายชุดดำวิเคราะห์อย่างใจเย็น
“ก็จริง เย่าจิ้งหานเป็นแค่ดาวมหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ถ้าเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกับไอ้ขยะนั่น ผมก็ไม่สนใจเธอด้วยซ้ำ” หลี่เห่าป๋อก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
“หรือว่าจะเป็นไอ้ขยะนั่น?” หลี่เห่าป๋อนึกถึงหลินจื่อลั่วขึ้นมา
“เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด เขาก็แค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่คนหนึ่ง จะมีพลังแข็งแกร่งอย่างที่คุณพูดได้ยังไง” หลี่เห่าป๋อรีบสลัดความคิดไร้สาระนี้ทิ้ง
“อีกอย่าง เซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ที่ผมเตรียมไว้ยังไม่ได้ส่งให้เขา เขาไม่มีทางรู้ว่าเย่าจิ้งหานทรยศเขา” หลี่เห่าป๋อปฏิเสธความเป็นไปได้นี้อีกครั้ง
“คุณชายพูดถึงใครหรือครับ?” ชายชุดดำขมวดคิ้วถาม
“ก็หลินจื่อลั่วคนนั้นไง คนที่ฆ่าไม่ตายน่ะ” หลี่เห่าป๋ออธิบาย
“เขาเป็นลูกชายของหลินเจี้ยนหรือครับ?” ชายชุดดำเหมือนจะนึกถึงใครบางคนขึ้นมาได้
“ใช่ คนนั้นแหละ” หลี่เห่าป๋อยืนยันคำพูดของชายชุดดำ
“ตามเหตุผลแล้วก็ไม่น่าจะเป็นเขา เขาไม่มีความสามารถอะไรเลย ส่วนวิธีสังหารแบบนี้ หากไม่เคยฆ่าคนมาเป็นพัน หรือไม่ได้ฝึกฝนอย่างหนักมาหลายสิบปี ก็ยากจะทำได้” ชายชุดดำเองก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้
“แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าเจ้าเด็กนี่อาจบังเอิญเชิญยอดฝีมือพิเศษคนไหนมาช่วยก็ได้” ชายชุดดำวิเคราะห์ต่อ