“หัวหน้า คนที่ขายการ์ดเสบียงอยู่ในห้องโถงดูเหมือนกำลังมีปัญหาครับ” ภายในห้องทำงานแห่งหนึ่ง ชายที่เพิ่งซื้อการ์ดเสบียงจากหลินจื่อลั่วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดีที่เห็นคนอื่นเดือดร้อน
“ปัญหา? คนที่ยืนอยู่ข้างเขาคือผู้ที่ติดอันดับห้าของกระดานจัดอันดับประเทศหลงกั๋วนะ ยังจะมีใครกล้าหาเรื่องเขาอีกหรือ” คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานคือผู้ก่อตั้งฐานที่มั่นแห่งนี้
แต่เขากลับไม่แยแสคำพูดของลูกน้องเลย
เมื่อเห็นหัวหน้าไม่ยอมเชื่อ ลูกน้องก็รีบเสริมว่า “หัวหน้า เรื่องจริงครับ เมื่อกี้เสือดาวส่งคนไปตามจับสองคนนั้นแล้ว พวกเขาสามคนรวมกันน่าจะรวบรวมยอดฝีมือที่เปลี่ยนอาชีพแล้วได้สักยี่สิบถึงสามสิบคน”
“ต่อให้ต้าฉ่าเก่งแค่ไหน สองมือก็สู้สี่มือไม่ได้หรอกครับ หัวหน้า เราลงมือด้วยเถอะ อาจได้กำไรก้อนโตเลยก็ได้”
“เสี่ยวซู ฉันผิดหวังในตัวนายจริง ๆ เสือดาวส่งนายมาชักชวนฉันสินะ” หัวหน้าลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน
“หัวหน้า จะเป็นไปได้ยังไง... ผมแค่บังเอิญได้ยินตอนอยู่ข้าง ๆ ครับ” สีหน้าของลูกน้องดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมา
แต่เห็นได้ชัดว่าปฏิกิริยาแบบนี้แสดงว่าหัวหน้าพูดถูก
จู่ ๆ ไฟในห้องทำงานก็ดับลง
แสงดาบวูบหนึ่งพาดผ่าน
กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้ง
ไฟในห้องทำงานสว่างขึ้นอีกครั้ง
บนพื้นมีคนถูกดาบคมแทงทะลุอก นอนแน่นิ่งอยู่
หัวหน้าหยิบกระดาษทิชชูข้าง ๆ มาเช็ดมือ พลางพึมพำกับตัวเองว่า “โง่เขลา นอกจากมีฝีมืออยู่บ้างแล้ว สมองก็ไม่ปลอดโปร่งเอาเสียเลย ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าครั้งนี้จะมีคนโง่กี่คนที่ขึ้นเรือโจรไปกับเสือดาว”