“คลังสินค้าชั้นสาม” “สำนักงานชั้นสอง” “โรงแบดมินตัน”......
หลินจื่อลั่วถือกุญแจค้นหาไปทีละดอก
นี่มันเป็นของที่ได้มาโดยบังเอิญจริง ๆ
มีกุญแจอยู่ในมือ เขาก็ไม่ต้องทุบประตูให้เสียเวลา ช่วยลดเสียงที่อาจดึงดูดซอมบี้ได้
คิดถึงตรงนี้ หลินจื่อลั่วก็อดขอบคุณซอมบี้ตัวนั้นไม่ได้
“ประตูหลังฝั่งซ้าย”
เจอแล้ว!
เขาหยิบกุญแจที่ติดป้ายเขียนว่า “ประตูหลังฝั่งซ้าย” ออกมา
.........
“คำราม...”
“คำราม...”
ภายในโรงแบดมินตัน ซอมบี้สิบกว่าตัวเริ่มเดินเตร็ดเตร่ช้า ๆ
ยิ่งใกล้ค่ำ ซอมบี้ก็ยิ่งกระฉับกระเฉง
“คลิก”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น
ประตูไม้บานหนึ่งถูกเปิดออก
หลินจื่อลั่วก้มตัว เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง
เขามุดเข้าไปใต้โต๊ะแบดมินตันตัวที่อยู่ใกล้ประตูที่สุด
อาศัยช่องว่างใต้โต๊ะแบดมินตันกำบังร่างของตัวเอง
“หนึ่ง สอง สาม...”
หลินจื่อลั่วเริ่มนับจำนวนซอมบี้
นับจนจบก็พบว่ามีซอมบี้ทั้งหมด 17 ตัว
จำนวนนี้ทำเอาหลินจื่อลั่วใจเต้นวูบ
เมื่อดูจากค่าสถานะแล้ว ซอมบี้พวกนี้ไม่ได้ต่างจากเขามากนัก คนธรรมดาต่อให้รับมือแค่ตัวเดียวก็ต้องทุ่มสุดกำลัง
แต่ถ้าให้เขาลงมือเอง ซอมบี้สิบเจ็ดตัวก็ใช่ว่าจะสู้ไม่ได้
อีกทั้งประตูใหญ่ของโรงแบดมินตันก็ปิดอยู่ ขอแค่ไม่ก่อเสียงดังเกินไป ซอมบี้ข้างนอกก็คงไม่เข้ามา
นอกจากนี้ โต๊ะแบดมินตันในโรงยิมยังสูงพอให้เขาใช้เป็นที่กำบังและเปลี่ยนตำแหน่งได้
หลินจื่อลั่วเหลือบมองแถบค่าประสบการณ์อีกครั้ง เขาขาดอีก 4 คะแนนก็จะเลเวลห้า