บริเวณโต๊ะปิงปองที่หลินจื่อลั่วยืนอยู่ตอนนี้ไม่มีซอมบี้อยู่เลย
ดังนั้นเขาจึงมีเวลาเหลือเฟือที่จะรอให้ซอมบี้มาถึง
หลังจากพักสั้น ๆ ซอมบี้สองตัวที่เคลื่อนที่เร็วที่สุดก็มาถึงหน้าโต๊ะปิงปอง
หลินจื่อลั่วชิงลงมือก่อน อาศัยตำแหน่งที่อยู่สูงกว่าเตะเข้าที่หน้าซอมบี้ตัวหน้าสุดอย่างจัง
แรงมหาศาลทำให้ซอมบี้หงายหลังล้ม กลิ้งไปบนพื้นครบหนึ่งรอบ
ส่วนซอมบี้อีกตัวถูกหลินจื่อลั่วฟันคอขาดอย่างไม่ไว้ไมตรี
ขณะนั้นเอง ประตูทึบของหอปิงปองก็ส่งเสียงเคาะและกระแทกดังขึ้น
“ให้ตายสิ เสียงคำรามของซอมบี้ดึงดูดความสนใจจากพวกที่อยู่ข้างนอกจนได้” หลินจื่อลั่วพูดอย่างจนใจ
แต่ไม่นานเขาก็กลับมาสงบสติอารมณ์ได้
“ฆ่าซอมบี้พวกนี้ให้หมดแล้วค่อยถอยเชิงยุทธศาสตร์” หลินจื่อลั่ววางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว
อย่างไรเสีย ประตูที่ปิดอยู่ของหอปิงปองก็น่าจะต้านทานได้อีกสักพัก
หลินจื่อลั่วกระโดดลงจากโต๊ะปิงปอง แล้วเดินเร็วไปหาซอมบี้ที่เพิ่งถูกเตะล้ม
อาจเป็นเพราะแรงกระแทกหนักเกินไป ซอมบี้ตัวนี้จึงยังลุกไม่ขึ้นจนถึงตอนนี้
เขาฟันสุดแรงหนึ่งครั้ง ซอมบี้ตัวนี้ก็ไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีก
ขณะนี้ในหอปิงปองเหลือซอมบี้ที่ยังเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเพียงสิบตัว
หลินจื่อลั่วมั่นใจว่าด้วยความคล่องแคล่วในตอนนี้ เขาสามารถอาศัยการขยับหลบหลีกค่อย ๆ จัดการซอมบี้จำนวนเท่านี้จนตายได้