“มีดเล่มนี้ ฉันแทงเพื่อตัวเอง” หลินจื่อลั่วกล่าวอย่างสงบนิ่ง
มีดแทงลงไปตรง ๆ
“ต่อจากนี้ เส้นทางที่มีดเล่มนี้ผ่านไป ก็คือประสบการณ์สิบปีของฉันที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ และเอาชีวิตรอดอย่างหวุดหวิด น่าเสียดาย ความเจ็บปวดที่นายได้รับยังไม่ถึงหนึ่งในร้อยของฉันด้วยซ้ำ” หลินจื่อลั่วเผยรอยยิ้ม
ในสายตาของหลี่เห่าป๋อ รอยยิ้มนั้นคือรอยยิ้มของปีศาจ
สิบปี? เขาพูดเรื่องสิบปีอะไร?
ทั้งที่ฉันเพิ่งเริ่มคิดจะทรมานแกเมื่อสามปีก่อน หลังจากรู้เรื่องนั้นต่างหาก!
หลี่เห่าป๋อไม่เข้าใจความหมายของหลินจื่อลั่วเลย
เขาอยากแก้ตัว
แต่ในวินาทีถัดมา ทั้งความสงสัยและคำแก้ตัวของเขาก็สายเกินไปแล้ว
เพราะมีดสั้นเริ่มเคลื่อนที่ขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด!
มันเคลื่อนอยู่เป็นเวลานาน หลินจื่อลั่วจึงดึงมีดสั้นออก
“มีดเล่มนี้ ฉันก็แทงเพื่อตัวเองเหมือนกัน”
พูดจบ มีดสั้นก็แทงลึกลงไปอีกครั้ง
แต่หลี่เห่าป๋อส่งเสียงร้องไม่ออกแล้ว เพราะลำคอของเขาพังยับเยินไปหมด