“ตึง”! “เปรี้ยง”!
“ตุบ”! “ตุบ”!
บนเวทีประลองมีเสียงดังขึ้นสี่ครั้ง
สองเสียงแรกคือเสียงค้อนยักษ์ถูกฟันกระเด็นไปชนม่านพลังของเวที ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้น
สองเสียงหลังคือเสียงร่างของสื่อจิ่งซานที่ถูกดาบจิ่วหลีฟันขาดเป็นสองท่อนตกลงบนพื้น
ร่างทั้งสองท่อนถูกฟันแบ่งอย่างเท่า ๆ กัน และตกถึงพื้นแทบจะพร้อมกัน
ขณะที่ร่างทั้งสองท่อนตกลงพื้น อวัยวะภายในจำนวนมากก็ทะลักออกมาจากรอยขาด
อวัยวะเหล่านั้นจมอยู่ในกองเลือดสีแดงฉาน
ศีรษะที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีกนั้น ดวงตาทั้งสองข้างยังคงเบิกโพลง
ราวกับเขายังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่ใช่แค่คนตายที่ยังไม่ทันตั้งตัว คนอื่น ๆ ในงานทั้งหมดก็ไม่ทันตั้งตัวเช่นกัน
อัฒจันทร์ที่มีผู้ชมนับหมื่นเงียบงันราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ชั่วขณะนั้นแทบไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
ผู้เข้าแข่งขันที่ยังไม่ได้ขึ้นประลองต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง
แม้แต่นักสู้ที่กำลังต่อสู้กันอยู่บนเวทีอื่นก็หยุดมือ แล้วหันมามองเวทีหมายเลข 18 พร้อมกันทั้งคู่
ฟันเพียงครั้งเดียว!
ใช้แค่ดาบฟันครั้งเดียว!
สื่อจิ่งซาน!
ยอดฝีมืออันดับสองแห่งจิงตู!
อันดับเจ็ดในกระดานจัดอันดับระดับของประเทศหลงกั๋ว!
“จ้าวสงครามมารบ้าคลั่ง” ผู้โหดเหี้ยมกระหายเลือด ซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือไปไกลในยุคหลัง!
ถึงกับไม่เหลือศพที่สมบูรณ์ไว้แม้แต่น้อย!
“เป็นไปไม่ได้! ฉันกำลังฝันอยู่แน่ ๆ! ต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่! คนที่แข็งแกร่งขนาดนั้นถูกสังหารในพริบตาได้ยังไง!”
นี่คือเสียงในใจของผู้ชมทุกคนในตอนนี้ รวมถึงหลี่ลี่เสวียนด้วย