“คุณลุง ช่วยคิดเงินของพวกนี้ให้หน่อยค่ะ”
ลู่เหวินเซิงแบกตะกร้าหลังที่เต็มไปด้วยหนังสือกับหนังสือพิมพ์เก่าออกมาหาคุณลุงให้ช่วยคิดเงิน
ชายชราสกุลสวี่เห็นว่าเธอเอาของมาเยอะ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกขึ้นชั่งทันที พอชั่งออกมาแล้วหนักตั้งยี่สิบกว่าชั่ง มิน่าถึงได้หนักขนาดนี้
“หนู ได้ 23 ชั่งนะ ชั่งละ 5 เฟิน ลุงคิดแค่ 20 ชั่งก็แล้วกัน จ่ายมา 1 เหรียญก็พอ”
ถูกจริง ๆ ด้วย ลู่เหวินเซิงล้วงเงิน 1 เหรียญออกจากกระเป๋าส่งให้ชายชราอย่างคล่องแคล่ว
“ขอบคุณค่ะคุณลุง รบกวนแล้วนะคะ”
“ไม่เป็นไรหนู เดินทางระวังหน่อย แบกไม่ไหวก็พักก่อนนะ”
ชายชราสกุลสวี่มองร่างเล็กผอมบางของเธอด้วยความเป็นห่วง
ลู่เหวินเซิงได้ยินดังนั้นก็ยกแขนขึ้นโชว์
“คุณลุงอย่าเห็นว่าฉันผอมสิคะ ฉันมีแรงเยอะนะ วางใจได้!”
ชายชราเห็นอย่างนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก หันไปทำธุระของตัวเองต่อ
ลู่เหวินเซิงแบกตะกร้าหนังสือออกจากตลาดของเก่า แล้วเดินย้อนกลับไปทางเดิม ดูจากท้องฟ้าแล้วใกล้จะ 4 โมงแล้ว เธอต้องไปรับซาลาเปาที่ร้านอาหารของรัฐ
พอเห็นว่าแถวนั้นไม่มีคน เธอก็เก็บหนังสือทั้งหมดเข้าไปในมิติ เหลือไว้แค่ตะกร้าว่าง ๆ ด้านนอก กลัวว่าจะไม่สะอาด เธอถึงกับเอาหนังสือพิมพ์มารองตะกร้าไว้ด้วย
————
ร้านอาหารของรัฐ
ลู่เหวินเซิงเพิ่งมาถึงก็เข้าไปถามเวลาจากพี่ชายที่สวมนาฬิกาข้อมือ พอดี 4 โมง 20 นาที คิดว่าซาลาเปาน่าจะสุกแล้ว เธอจึงเดินดุ๊กดิ๊กเข้าไปในร้าน พอก้าวเข้าไปก็เห็นจู่น่าน่ากำลังตัดกระดาษไขอยู่