ลู่เหวินเซิงหิ้วปลาไหลกลับมาถึงที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบท ส่วนหานมู่เฉินกำลังล้างผัก ขณะที่เสิ่นหลิงหลิงกำลังเคี่ยวน้ำแกงปลา
“น้ำแกงปลาได้ที่แล้วก็ตักออกมาเลยนะ เดี๋ยวฉันผัดปลาไหลสักจาน”
ตอนนี้พวกเขามีหม้อดินอยู่ใบเดียว ใช้เคี่ยวน้ำแกง ส่วนหม้อเหล็กกำลังหุงข้าวอยู่ในบ้านหลังใหม่ จึงต้องจำใจใช้หม้อดินไปก่อน
เสิ่นหลิงหลิงมองปลาไหลเต็มตะกร้าแล้วรู้สึกหวาด ๆ “เสี่ยวเซิง ฉัน...ฉันทำไม่เป็น...”
ลู่เหวินเซิงยิ้ม “ไม่เป็นไร ฉันทำเป็น เธอไปเด็ดต้นหอมจากบ้านป้าหลี่มาสักกำ แล้วก็เก็บมะเขือยาวกับพริกมาสักสองลูก”
พอได้ยินว่าไม่ต้องลงมือทำของน่ากลัวแบบนั้น เสิ่นหลิงหลิงก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะรีบหนีออกจากประตูที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทไปแทบจะทันที
หานมู่เฉินมองตะกร้าปลาไหลอยู่ข้าง ๆ แล้วกลืนน้ำลาย เขาเองก็ยังไม่ค่อยชินกับมันนัก...
“เสี่ยวเซิง ต้องทำยังไง?”
ลู่เหวินเซิงดูออกว่าเขารังเกียจ จึงไม่คิดฝืนใจ “นายไปตักน้ำแกงปลาออกมาเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
หานมู่เฉินพยักหน้าแล้วเดินไปที่ครัวเล็ก หาชามใบใหญ่มาเทน้ำแกงปลาใส่ จากนั้นก็ล้างหม้อแล้วค่อยยกกลับเข้ามา
ส่วนลู่เหวินเซิงหยิบมีดเล็กจากในห้องมาใช้จัดการปลาไหล เธอหยิบปลาไหลขึ้นมาตัวหนึ่ง จับหางไว้แล้วฟาดลงพื้นแรง ๆ ให้มันสลบ จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งกดหัวไว้แน่น อีกข้างใช้มีดเล็กผ่าท้องปลาไหล ควักเครื่องในกับกระดูกออกจนหมด ก่อนจะตัดหัวทิ้งไปด้วย เท่านี้ปลาไหลหนึ่งตัวก็ถูกจัดการเรียบร้อย
ท่วงท่าของเธอคล่องแคล่วราวกับสายน้ำไหล ทำเอาหานมู่เฉินยืนตาค้าง ลู่เหวินเซิงนี่แมนสุด ๆ!