คืนนั้น
ทั่วทั้งกองงานผิงอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงกบร้องจากบ่อบัวกับเสียงสุนัขเห่าจากในหมู่บ้าน สายฝนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า
ที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทมืดสนิท คงหลับกันหมดแล้ว
ส่วนลู่เหวินเซิงในห้องปีกตะวันตกยังคงลืมตาอยู่ พลิกไปพลิกมาจนใจแทบขาด เดิมทีเธอตั้งใจจะออกไปเดินละเมออีกสักรอบ แต่ฝนข้างนอกตกอยู่ เธอไม่อยากออกไปแล้ว...
ช่างเถอะ เข้าไปในมิติดีกว่า ไปดูไก่ป่ากับต้นข้าวของตัวเองหน่อย
เมื่อเห็นว่าเสิ่นหลิงหลิงกับไป๋เชี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ หลับสนิทแล้ว เธอจึงค่อยวางใจและวูบเข้าไปในมิติ
“โห! เย็นสบายจริง ๆ”
ข้อดีของมิติเธอมีอยู่แค่อย่างเดียว คือหน้าหนาวอบอุ่น หน้าร้อนเย็นสบาย ทั้งยังมีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ ทำให้รู้สึกสดชื่นเบิกบาน พอย้ายออกไปแล้ว เธอตั้งใจจะนอนในมิติเลย ไม่แน่ว่าอาจช่วยให้ร่างกายแข็งแรง อยู่ยาวไปจนถึงอายุ 100 ปี...
ลู่เหวินเซิงเด็ดแอปเปิลลูกหนึ่งขึ้นมากินพลางเดินตรวจเล้าไก่
เอ๊ะ? นี่เป็นไก่ป่าพวกที่เธอจับมาจริง ๆ เหรอ? ไม่ใช่แล้วมั้ง เธอจำได้ชัดว่าไก่พวกนั้นหน้าตาขี้เหร่จะตาย แล้วทำไมตอนนี้ถึงสวยขนาดนี้ล่ะ?
ขนที่แต่เดิมดูหม่นไร้ประกาย ตอนนี้กลับเรียบลื่นเงางาม ราวกับผ้าไหมเนื้อดี หรือว่ามิตินี้จะช่วยบำรุงคนได้จริง ๆ? ไม่สิ บำรุงไก่ต่างหาก?
ถ้าคิดอีกมุมหนึ่ง เธอจะมีชีวิตอยู่ถึง 100 ปีจริง ๆ ได้ไหมนะ?
เห็นไข่ไก่แปดฟองอยู่ในรัง ลู่เหวินเซิงก็ยิ้มหน้าบาน แผนใหญ่ไก่ออกไข่ ไข่ฟักเป็นไก่ของเธอสำเร็จแล้วสินะ?
กินแอปเปิลหมดลูก แล้วดื่มน้ำพุวิญญาณไปสองสามอึก ความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวันก็หายไปจนหมด!