หลวี่ห้าวกำลังเล่าเรื่องซุบซิบที่ได้ยินมาเมื่อวานไม่หยุด พอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินโซเซ หาวจนตาปรือเข้ามา แถมเกือบชนหัวหน้าฝ่ายผลิตที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาก็รีบกระตุกเสื้อของลู่เหวินเซิงให้มองตาม
“พี่ลู่ พี่ลู่ มาแล้ว ๆ หลี่ไอกั๋วมาแล้ว!”
ลู่เหวินเซิงมองไปทางนั้น พลันได้ยินหัวหน้าฝ่ายผลิตพูดหยอกว่า
“ไอกั๋ว เมื่อคืนแอบไปขโมยไก่มาหรือไง? ยังหนุ่มยังแน่นแท้ ๆ แต่กลับไม่ไหวแล้วหรือเนี่ย! แล้วต่อไปจะหาเมียยังไงล่ะ จิ๊ ๆ ๆ!”
ลู่เหวินเซิงได้ยินแล้วเกือบหลุดหัวเราะ ก็ใช่น่ะสิ เขาไป “ขโมยไก่” มาจริง ๆ นั่นแหละ เพียงแต่ไก่ตัวนี้ไม่ใช่ไก่ตัวนั้น
เฮ้อ ความรู้สึกที่มีความลับสุดยอดอยู่ แต่พูดกับใครไม่ได้ ชวนให้คันหัวใจยุบยิบไปหมดจริง ๆ …
ความรู้สึกนั้นก็เหมือนสวมเสื้อผ้าหรูหราเดินกลางคืน ไม่มีใครให้แบ่งปันด้วยเลย!
หลี่ไอกั๋วยิ้มเจื่อน ๆ พลางพยักหน้าส่ง ๆ ส่วนหัวหน้าฝ่ายผลิตพูดอะไร เขาไม่ได้ยินสักคำ ตอนนี้ง่วงจนแทบไม่ไหวแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะชุนฮวา นางปีศาจน้อยคนนั้นแท้ ๆ!
หลวี่ห้าวรู้สึกว่าท่าทางของหลี่ไอกั๋วดูแปลก ๆ จึงถามลู่เหวินเซิงเสียงเบา “พี่ลู่ เมื่อคืนเขาไปขโมยไก่มาจริงเหรอ? ทำไมผมเห็นเขาดูอ่อนแรงยังไงไม่รู้…”
ลู่เหวินเซิงยิ้ม ไม่ตอบ ก็อ่อนแรงจริง ๆ นั่นแหละ…
ตอนนั้นเอง เสิ่นหลิงหลิงกับหานมู่เฉินก็เดินเข้ามา หานมู่เฉินยื่นกระบุงให้ลู่เหวินเซิงแล้วพูดว่า