ตอนลู่หงจวินกลับถึงบ้าน อาหารก็เพิ่งทำเสร็จพอดี เขากำลังล้างมืออยู่ในลานบ้าน ลู่เหวินเซิงก็เดินออกมาจากห้องปีกตะวันตกฝั่งตรงข้าม
พอนึกถึงแก้มบวมแดงกับหัวเข่าที่เลือดเนื้อปนเปกันของลู่เสี่ยวเสี่ยวที่เขาเห็นตอนเที่ยง และนึกถึงคำเยาะเย้ยกับความอิจฉาที่เพื่อนบ้านแสดงออกอย่างเปิดเผยและแอบแฝงในช่วงสองวันที่ผ่านมา ความโกรธในใจก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น
ความโกรธนั้นปะทุขึ้นก่อนจะถึงมื้อเย็นเสียอีก สาเหตุก็คือลู่เหวินเซิงยังนั่งดื่มโจ๊กที่โต๊ะอาหารได้อย่างหน้าตาเฉย!
หลังเกิดเรื่องตอนเที่ยง ลู่หงจวินก็บอกซ่งชุนเฟินแล้วว่าตอนเย็นห้ามทำอาหารให้ลู่เหวินเซิง
“ปีกกล้าขาแข็งแล้วไม่ใช่เหรอ? เก่งนักไม่ใช่เหรอ? เก่งขนาดนั้นแล้วจะมากินข้าวบ้านฉันทำไม!”
ซ่งชุนเฟินไม่ได้ทำมื้อเย็นให้ลู่เหวินเซิงจริง ๆ แต่ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะหน้าหนาเสียขนาดนี้ นั่งลงก็เริ่มกิน แถมยังไม่เห็นมีทีท่าว่าจะโดนลงโทษสักนิด
แล้วตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่? การที่ลู่เหวินเซิงมานั่งโต๊ะอาหารก็เท่ากับตบหน้าซ่งชุนเฟินชัด ๆ
ซ่งชุนเฟินเห็นสีหน้าของลู่หงจวินค่อย ๆ มืดครึ้มลง จึงรีบตวาดว่า “ลู่เหวินเซิง วางชามลงเดี๋ยวนี้! คืนนี้ไม่มีข้าวให้เธอ!”
ลู่เหวินเซิงทำราวกับไม่ได้ยิน ยังคงประคองชามในมือแล้วจิบโจ๊กทีละน้อย ท่าทางของเธอทำให้ลู่หงจวินเดือดดาลจนทนไม่ไหว เขาก้าวเข้าไปพลิกโต๊ะคว่ำทันที