“สหายเสิ่นจะไปเมื่อไหร่เหรอ?” หานมู่เฉินถาม
เสิ่นชิงเฉินมองเขาแวบหนึ่งก่อนตอบว่า “รอคนขับรถกลับมาแล้วก็ไปเลย”
“อ้อ งั้นพวกเราต้องไปทำงานแล้ว คุณไปรอที่ทำการฝ่ายผลิตก่อนไหม?”
เสิ่นชิงเฉินถึงบางอ้อ เอาละ เขากลายเป็นแขกที่ไม่มีใครต้อนรับเสียแล้ว...
เขาไม่โกรธ เพียงพยักหน้าตอบ “อืม สหายหานคิดรอบคอบมาก” วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล เขาไม่รีบร้อน
จากนั้นเขาก็จูงเสิ่นเชวี่ยแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวเชวี่ย บอกลาทุกคนสิ”
เสิ่นเชวี่ยทำหน้าหงอย เขาไม่อยากไปเลย แต่ก็ไม่กล้าขัดใจอาเล็ก จึงได้แต่กล่าวลาทุกคนอย่างน่าสงสาร ก่อนหันไปมองลู่เหวินเซิง “พี่ลู่ อีกสองสามวันผมมาได้อีกไหมครับ?”
ลู่เหวินเซิงไม่ถือสา ตอบว่า “มาได้สิ อยากมาก็มาเลย!” เธอชอบเด็กที่รู้ความอยู่แล้ว อีกอย่างเขายังให้จักรยานเป็นของขอบคุณด้วยนี่นา
ถึงจักรยานคันนี้จะเป็นของตอบแทน แต่ตอนที่เธอตัดสินใจช่วยคนก็ไม่ได้หวังคำขอบคุณ ไม่อย่างนั้นวันนั้นเธอคงไม่เดินจากไป...
เพราะงั้นเธอก็ยังเป็นคนจิตใจดีอยู่ใช่ไหมล่ะ!
พอได้ยินคำตอบของลู่เหวินเซิง เสิ่นเชวี่ยก็ยิ้มออกมาเสียที พี่ลู่เลี้ยงแตงโมเขากิน คราวหน้าเขาก็จะเลี้ยงของอร่อยให้พี่ลู่บ้าง!
เสิ่นชิงเฉินไม่ได้รีบร้อนพูดอะไร เขาทักทายหลวี่ห้าวอย่างสุภาพว่า “สหายหลวี่ คงต้องรบกวนคุณพาผมไปแลกแตงโมสักสองสามลูกแล้ว”
หลวี่ห้าวรู้ว่าเขาเป็นแขกคนสำคัญของหมู่บ้าน จึงรับปากทันที ฮี่ ๆ คราวนี้เขาก็มีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะไม่ต้องไปทำงานแล้ว สมกับเป็น “แผนแสนบรรเจิด” ของพี่ลู่จริง ๆ!
หลังจากทั้งสามคนไปแล้ว ลู่เหวินเซิงก็รีบถามเรื่องไป๋เชี่ยนอย่างตื่นเต้น