ภาพตรงหน้าของแม่สามีที่ดิ้นพล่านอาละวาดนั้น ช่างน่าทอดถอนใจยิ่งนัก
ก่อนแต่งงาน พ่อกับแม่เคยบอกฉันว่า คนรุ่นก่อนนั้นแต่งงานก็เพื่อจะได้กินอิ่มนุ่งห่ม แต่ทุกวันนี้การแต่งงาน ไม่ใช่แค่แต่งกับผู้ชายคนนั้น แต่แต่งกับครอบครัวของเขาด้วย
แต่คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ พอใจปักหลักพุ่งชนแล้ว ต่อให้เป็นแมวดำแมวขาว ถ้าหัวใจพองโตมีความสุข มันก็คือแมวดีทั้งนั้น
โจวฟานคือคนที่ฉันทุ่มเทหัวใจ ดึงดั้นจะแต่งด้วยในตอนนั้น ตอนแรกรู้แค่ว่าเขาและพี่สาวถูกแม่สามีเลี้ยงดูมาจนโตด้วยสองมือ คิดว่าผู้หญิงที่แบกทั้งครอบครัวได้นี่ช่างน่าทึ่งจริงๆ
ภายหลังถึงได้รู้ว่า ค่าเลี้ยงดูลูกสองคนนั้นมาจากเงินชดเชยการเสียชีวิตของพ่อสามี และยังได้รู้ในช่วงที่ตกลงแต่งงานว่า ทัศนคติของแม่สามีส่วนใหญ่นั้นทั้งคร่ำครึและงมงาย แต่เมื่อความรู้สึกเดินมาถึงขั้นนั้น สถานการณ์มันก็พาเราไป
ฉันเคยกลับบ้านเกิดกับโจวฟานหลายครั้ง ได้ยินเพื่อนบ้านเล่าถึง “วีรกรรม” อันเรืองนามของแม่สามีในฐานะดอกไม้จอมแกร่งแห่งหมู่บ้าน แต่การได้เห็นกับตานี่นับว่าเป็นครั้งแรก
ฉันกลัวจริงๆ ผู้หญิงคนหนึ่งจะดุร้ายก้าวร้าวได้ถึงขั้นนี้ แม้แต่หยางซวี่ที่ถือมีดทำครัวอยู่ ก็ยังต้องถอยหลังกรูดหลายก้าว
คงเป็นเพราะแม่สามีได้ใจและเป็นต่อ อีกทั้งคนมุงดูก็มักสงสารผู้ที่อ่อนแอกว่า ฉินหย่าจึงเข้าร่วมวง เลียนแบบแม่สามี พลางเช็ดน้ำตาพลางกล่าวหาว่าฉันพาคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าบ้านมายกเฟอร์นิเจอร์ไปมากมาย ทั้งยังทำให้เธอตกใจจนครรภ์กระทบกระเทือน
เพื่อสมทบการแสดง หลังจากร่ำไห้คร่ำครวญยกใหญ่ นางก็ทิ้งร่างทั้งหมดพิงซบอกับโจวฟาน ในท่าทางคล้ายจะเป็นลม น่าสงสารน่าเวทนายิ่งนัก
บรรดาคนชอบมุงต่างพากันตำหนิฉันกับหยางซวี่ ยังมีบางคนเปรยว่าศีลธรรมตกต่ำ เมียน้อยเดี๋ยวนี้ถึงกับอาจหาญได้เพียงนี้ หยางซวี่พลุ่งพล่าน คว้ามีดทำครัวชี้หน้าคนนั้นตะคอกว่า
“ท่านป้า ท่านก็แยกแยะให้ดีๆ หน่อยว่าน่ะ ใครกันที่ไร้ยางอายไปเป็นเมียน้อยคนอื่น? ยังแย่งผู้ชายของเพื่อนสนิทอีก คนแบบนี้ ในสมัยโบราณก็ควรถูกเหยียบดาบลุยกองไฟ ถูกเชือดเป็นชิ้นๆ ประหารให้ตายทั้งเป็น”
ท่านป้าคนนั้นมึนไปชั่วขณะ หยางซวี่เองก็ตั้งสติได้ หันคมมีดกลับไปทางฉินหย่า
“นังหน้าด้านไร้ยางอาย เจ้ามั่วซั่วกลับดำกลับขาวจับแพะชนแกะใช่ไหม ดีนัก วันนี้เราก็มาสาบานกันต่อหน้าฟ้าต่อหน้าแผ่นดิน ต่อหน้ามโนธรรมของเราสิว่า ใครก็ตามที่ทำลายชีวิตแต่งงานของคนอื่น ให้มันเป็นอสรพิษน่ารังเกียจ มีชีวิตอยู่ก็เป็นม่าย ตายไปก็เป็นผีโดดเดี่ยว”
อาจเป็นเพราะตอนที่หยางซวี่พูดคำเหล่านี้ ชั้นเชิงอันมีชีวิตชีวาโบกไม้โบกมือนั้นทำให้คนหัวเราะลั่นจริงๆ คนมุงดูก็เลยไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน พากันยุส่งเสียงเชียร์อยู่นั่น โจวฟานซึ่งเป็นผู้ชายดึงมือฉินหย่าจะพาเดินหนี แต่ฉินหย่าไม่ยอมลดราวาศอก ผลักโจวฟานเข้ามาตรงหน้าฉัน
“วันนี้แกก็บอกเธอไปซะ ว่าแกไม่เคยรู้สึกแท้จริงกับเธอ ต่อจากนี้ก็จะไม่ชายตามองเธออีก ไม่อย่างนั้น เด็กคนนี้ฉันก็ไม่คลอด”
ทันทีที่พูดจบ แม่สามีก็ร้อนรน ฉินหย่าส่งสายตายโสมาให้ฉัน แล้วยิ่งทับถมว่า
“เมื่อกี้เธอตบแกสองฉาด แกตบคืนให้เธอตอนนี้ล่ะ ให้มันรู้ไปว่า คนตระกูลโจวไม่ได้ถูกรังแกง่ายๆ”
ฉันฟังคำของฉินหย่าแล้ว เลือดขึ้นหน้าจริงๆ ไม่อาจหักห้าม พุ่งเข้าใส่ ภายใต้สายตาที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัว ยกมือขึ้นตบเธอไปสองฉาดอย่างแรง แม่สามีและโจวฟานตะลึงงัน ปฏิกิริยาแรกของฉินหย่าคือการจะเข้ามาต่อยกับฉัน ฉันจึงชี้หน้าเธอ วางคำขาดว่า
“ฉินหย่า กระต่ายโดนรังแกมันก็กัดได้นะ แกทำอะไรไว้แกก็รู้แก่ใจ ถ้าแกอยู่อย่างสงบเสงี่ยมใช้ชีวิตร่วมกับเขาตามหน้าที่ ความล้มเหลวนี้ตกอยู่ในมือแกฉันก็ยอมรับ แต่ว่าถ้าแกยังมาน้ำขุ่นๆ ใส่ร้ายป้ายสีทำลายชื่อฉัน เช่นนั้นพวกเราก็คอยดูกัน”
ฉินหย่าห่อเหี่ยวลงสามส่วน “เธอคิดจะทำอะไร”
ยิ่งกว่าความหวาดหวั่นของฉินหย่า ท่าทีวางอำนาจเอาอายุของแม่สามีก็พลันสำแดงออกมา เอาวิธีที่ใช้กับหยางซวี่มาใช้กับฉันอีก แถมยังต่อหน้าธารกำนัล ให้ฉันขอโทษฉินหย่า ไม่เช่นนั้นจะแจ้งความ
ฉันยื่นโทรศัพท์ให้ ให้หล่อนแจ้ง
โจวฟานเอามือข้างหนึ่งกันฉินหย่าไว้ เอามือข้างหนึ่งดึงแม่สามีบอกว่าพอเถิด หยางซวี่เองก็ยุว่า อย่าเพิ่งพอเลย เรียกตำรวจดีกว่า ไม่ก็เราทั้งคู่เชิญทนายมาคุยกันดีๆ ว่าคดีสมรสซ้อนเขาตัดสินกันยังไง จะได้ไม่ให้บางคนได้เปรียบแล้วยังขายดี หลงว่ากันว่าเสือเป็นแมวขี้เซา
ตอนบ่ายหยางซวี่ก็เคยพูดถึงคดีสมรสซ้อนนี้ แม่สามีได้ยินตอนนี้ก็เริ่มอาละวาดใหญ่อีกครั้ง กระชากแขนฉันให้คุกเข่าลงกราบฉินหย่า ฉันไม่เคยเห็นจริงๆ ว่าคนที่ทำเรื่องผิดแล้วยังหน้าด้านหน้าไม่อายเช่นนี้ ยิ่งทำให้ฉันโกรธมากคือ ต่อหน้าธารกำนัล แม่สามียังว่าฉันว่าเป็นพวกไร้มารยาท
ในชีวิตแต่งงานครั้งนี้ พ่อกับแม่ต้องทนแบกรับมาตลอด มาถึงขั้นนี้แล้วแม่สามียังสามารถพูดแบบนี้ได้ ฉันสะบัดแขนออกจากหล่อนอย่างสุดแรง หันไปมองหยางซวี่ แย่งมีดจากมือเธอ เล็งใสหันดาบวับวาวไปทางแม่สามี